บทที่ 740 นักแสดงสมทบมาแล้ว

หัวใจของจางเป่าจู้แทบจะกระดอนหลุดออกมาจากอกอยู่แล้ว เขากำต้นไม้เล็กๆ ข้างกายไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งไปเบื้องหน้าแทบไม่กะพริบตา กลัวเหลือเกินว่าฝูงหมาป่าพวกนั้นจะกระโจนเข้าขย้ำลูกชายของตนกะทันหัน พวกทหารบ้านเองก็หน้าซีดเผือด พากันตกตุลึงในความใจกล้าบ้าบิ่นของเสี่ยวหลง

ไม่กี่นาทีต่อมา จางเสี่ยวหลงก็เดินไปถึงตัวหมาป่าทั้งสองตัวนั้น แล้วค่อยๆ นั่งยองๆ ลง

"ฉันจะไม่ทำร้ายพวกแกหรอกนะ ทำตัวตามสบายเถอะ..."