บทที่ 757 เด็กหนุ่มขี่อินทรี

"ช่างแม่งเถอะ ถึงยังไงฉันก็มีมิติวิเศษอยู่กับตัว ไม่ต้องกลัวตกหรอก อย่างมากถ้าตกก็แค่แวบเข้าไปหลบในมิติก็สิ้นเรื่อง" จางเสี่ยวหลงคิดในใจแบบนั้น แล้วก็กัดฟันกรอด ปีนขึ้นไปบนหลังอันกว้างขวางของอินทรีทอง ด้วยท่าทางราวกับนักรบที่พร้อมพลีชีพเพื่อชาติ

"เจ้าอินทรี รอเดี๋ยวนะ ขอฉันสั่งให้พวกนกอินทรีบินสำรวจรอบๆ ดูก่อนว่ามีคนอยู่แถวนี้ไหม..." ถึงแม้ที่นี่จะเป็นเขตป่าลึกหลังเขา โอกาสที่จะมีคนผ่านมาเห็นแทบจะเป็นศูนย์ แต่จางเสี่ยวหลงก็ยังคงสั่งการให้เหล่านกอินทรีสัตว์เลี้ยงบินลาดตระเวนรอบๆ เพื่อความรอบคอบ

ระหว่างที่รอ เขาก็เรียกพวกสัตว์เลี้ยงสี่เท้ากลับมา แล้วกวาดต้อนพวกมันพร้อมกับสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ทั้งหมดเข้ามิติไป การได้นั่งอยู่บนแผ่นหลังอันกว้างขวางของอินทรีทอง ให้ความรู้สึกที่สบายไม่เบา อินทรีทองยังเติบโตไม่เต็มที่ กะด้วยสายตาแล้วน่าจะยังต้องโตไปอีกอย่างน้อยยี่สิบวัน ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วพวกมันจะตัวใหญ่ได้ขนาดไหน ช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ!