บทที่ 762 คดีใหญ่ในเมืองหลวง

เฝิงเจียซู่ส่ายหน้า ลองคิดดูแล้วพูดว่า "มีคนบอกว่าเสียงนั้นเหมือนเสียงมังกร บางคนก็บอกว่าเหมือนเสียงคน แล้วก็มีบางคนบอกว่าเหมือนเสียงนกอินทรีร้อง..."

ใจของจางเสี่ยวหลงกระตุกวูบ เวรล่ะ ไม่ใช่มั้ง? หรือว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นมันไม่ใช่มังกรอะไรทั้งนั้น แต่เป็นเขากับพวกนกอินทรีสัตว์เลี้ยงต่างหาก แม่เจ้า จะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาลองนึกทบทวนดูอย่างละเอียด ทิศทางที่อินทรีทองบินไปตอนนั้น เหมือนจะเป็นทิศทางของตัวเมืองอำเภออันผิงพอดี พอลองคำนวณเวลาดู จากป่าลึกมาถึงอำเภออันผิง เวลามันก็ประจวบเหมาะพอดีเป๊ะ... แถมตอนที่เขาไปรวมตัวกับนกอินทรีตัวอื่นๆ พวกเขาก็บินเรียงแถวหน้ากระดานกันจริงๆ และตลอดทางก็บินอยู่เหนือชั้นเมฆตลอดด้วย ตอนนั้นเขากำลังอารมณ์ดีสุดๆ ก็เลยเงยหน้าคำรามลั่นฟ้า จนทำให้พวกนกอินทรีร้องประสานเสียงตอบรับ ดังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความจริงเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือ นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดครั้งมโหฬารชัดๆ ชาวบ้านอำเภออันผิงไม่ได้เห็นมังกรอะไรทั้งนั้น แต่เป็นฝูงนกอินทรีของเขาต่างหาก แต่จะว่าไปแล้ว ในชื่อของฉันก็มีคำว่า 'หลง' (มังกร) อยู่เหมือนกันนี่นา ถ้ามองจากจุดนี้ จะบอกว่าพวกเขาเห็นมังกรมันก็ไม่ผิดหรอกมั้ง!

"เสี่ยวหลง นายไม่เชื่อเหรอ?"