บทที่ 78 ฉี่ราดด้วยความกลัว

"ไอ้เฒ่านี่ ทางดีๆ ไม่เดิน ดันแส่หาเรื่องเดินขึ้นเขา! รนหาที่ตายชัดๆ" ชายวัยกลางคนเดินตามอย่างใจเย็น ยิ่งชายแก่เดินลึกเข้าไปในป่าเท่าไหร่ ก็ยิ่งสะดวกในการลงมือปล้นนาฬิกา ถ้าชายแก่เดินถนนใหญ่ เขาคงต้องรีบลงมือก่อนจะถึงที่ชุมชน

ทั้งสองเดินตามกันไปอีกระยะหนึ่ง จางเสี่ยวหลงแอบปล่อยต้าฮุยออกมา แล้วสั่งให้มันซ่อนตัวรอสัญญาณ "เฮ้อ~ เหนื่อยชะมัด!" เขาแกล้งทำเป็นเหนื่อยหอบ พิงต้นไม้ใหญ่พักหายใจ

"อ้าว? นั่นมันคนที่อยากซื้อนาฬิกาเมื่อกี้นี่นา? ตกลงเพิ่มราคาให้แล้วใช่ไหม?" โจวกั๋วรุ่ย ชายวัยกลางคน เลิกเสแสร้ง ดึงผ้าปิดหน้าออก "ตาลุง ไม่รู้เหรอว่าในป่ามันอันตราย?"

"ข้าเป็นพรานเฒ่า เสือสิงห์กระทิงแรดเจอมาหมดแล้ว ถึงพวกมันจะดุร้าย แต่ข้าก็ต้องกลับบ้าน จริงไหม?"

"ลุงอยู่บนเขานี้เหรอ? มิน่าถึงเดินมาทางนี้! งั้นผมก็วางใจ!" ตอนแรกโจวกั๋วรุ่ยยังกังวลว่าจะมีกับดัก เพราะคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เกิดตาแก่นี่มีพวกซุ่มอยู่ เขาคงซวยแน่ๆ

"วางใจอะไร? ตกลงจะซื้อนาฬิกาไหม? พูดมาตรงๆ ข้าจะรีบกลับบ้าน!"

"ตาลุง ส่งนาฬิกามาซะดีๆ เห็นแก่ที่อายุมากแล้ว จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว!"

"หมายความว่าไง? นี่จะปล้นกันดื้อๆ เลยเหรอ? ไม่กลัวตำรวจจับหรือไง?" จางเสี่ยวหลงว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยกะจะเล่นสนุกสักหน่อย

"เออ จะปล้น แล้วจะทำไม! ส่งเงิน นาฬิกา คูปองอาหาร มาให้หมด!" โจวกั๋วรุ่ยชักมีดสปริงออกมา ควงเล่นโชว์ความเก๋า ดูน่ากลัวไม่หยอก "ทำแบบนี้ไม่ดีมั้ง! ไม่กลัวโดนจับเข้าคุกจริงๆ เหรอ? ข้าขอเตือนด้วยความหวังดีนะ เป็นคนดีเถอะพ่อหนุ่ม~" จางเสี่ยวหลงพิงต้นไม้อย่างสบายใจ อยากปล้นข้า ก็ต้องดูน้ำหน้าตัวเองก่อนว่ามีฝีมือแค่ไหน

"ตำรวจน่ะเหรอ? จะมาทำอะไรในป่าลึกแบบนี้ได้? บอกไว้ก่อนนะตาลุง อย่ามาเล่นลิ้น ไม่งั้นได้เจ็บตัวแน่!" โจวกั๋วรุ่ยถือมีดสปริงวาววับ แววตาอำมหิต เดินย่างสามขุมเข้ามา "แย่แล้ว ข้างหลังเอ็งมีหมาป่า!"

"ไอ้แก่ ใกล้ตายแล้วยังกล้าโกหกอีก! งั้นอย่าหาว่าไม่เกรงใจนะ" โจวกั๋วรุ่ยแสยะยิ้ม พุ่งตัวเข้ามา เขาไม่เชื่อหรอกว่าหมาป่าจะโผล่มาถูกจังหวะขนาดนี้

ต้าฮุยได้รับคำสั่งโจมตี ก็พุ่งออกมาจากเงามืดราวกับสายฟ้าสีเทา ดวงตาส่องประกายอำมหิต แยกเขี้ยวขาววับ พุ่งเข้าใส่โจวกั๋วรุ่ยด้วยความเร็วสูง โจวกั๋วรุ่ยกำลังยิ้มกระหยิ่ม นาฬิกากำลังจะตกเป็นของเขา เผลอๆ อาจได้ของแถมอีกเพียบ นี่มันลาภลอยชัดๆ เอาไปขายคงเสวยสุขได้อีกนาน แต่รอยยิ้มนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ตาแก่ไม่ได้โกหก มีหมาป่าจริงๆ ด้วย~

"เชี่ย... หมา... หมาป่า..." โจวกั๋วรุ่ยเหลือบเห็นเงาต้าฮุยทางขวา ก็กลับหลังหันวิ่งหนีไม่คิดชีวิต ลืมเรื่องปล้นทรัพย์ไปจนหมดสิ้น ต้าฮุยกระโจนตัวลอยกลางอากาศ คมเขี้ยวฝังจมลงไปที่มือขวาของโจวกั๋วรุ่ยที่ถือมีดอยู่ กัดไม่ปล่อย "โอ๊ย... อย่า... อย่ากัดข้า..." โจวกั๋วรุ่ยปล่อยมือ มีดสปริงร่วงลงพื้น มองดูหมาป่าสีเทาตัวมหึมาตรงหน้า ขาเขาสั่นพับๆ ความอุ่นวาบแผ่ซ่านในกางเกง ฉี่ราดด้วยความกลัวจนได้

ต้าฮุยกัดเหยื่อไม่ปล่อย เลือดสดๆ หยดลงจากมือของโจวกั๋วรุ่ย ความเจ็บปวดบวกกับความกลัว ทำให้เขาร้องขอชีวิตอย่างไม่คิดชีวิต "ละ... ลุงครับ ผมผิดไปแล้ว ช่วยผมด้วย!"

"ข้ามันก็แค่ตาแก่ เป็นไอ้แก่หนังเหนียว จะไปช่วยเอ็งยังไงไหว?"

"ลุงไม่ใช่ไอ้แก่หนังเหนียว ลุงคือปู่ของผม ช่วยผมด้วยครับคุณปู่! ปู่เป็นพรานเฒ่าไม่ใช่เหรอ? ฮือ..." โจวกั๋วรุ่ยร้องไห้ฟูมฟาย ตัวสั่นงันงก

"เอ็งชื่ออะไร? เป็นคนที่ไหน?"

"ผมชื่อโจวกั๋วรุ่ย คนหมู่บ้านหลิวจวงครับ คุณปู่ช่วยผมด้วย... มัน... มันจะกัดไข่ผมแล้ว... จบกัน ตระกูลโจวสิ้นชื่อแน่งานนี้~" พูดไม่ทันจบ เขาก็สลบเหมือดไปอย่างงดงาม

ต้าฮุยอยากจะกัดคอโจวกั๋วรุ่ยให้ขาดกระเด็น ในสายตามัน เหยื่อตัวนี้บังอาจถือมีดคิดร้ายต่อเจ้านาย สมควรตายสถานเดียว! จางเสี่ยวหลงสื่อจิตกับหมาป่า พอใจกับผลงานของต้าฮุยมาก เขาห้ามต้าฮุยไว้ แล้วเดินเข้าไปหาโจวกั๋วรุ่ย สับสันมือลงที่ท้ายทอยเต็มแรง "คราวนี้หลับยาวแน่"

คิดจะปล้นคนอื่น ก็ต้องเตรียมใจโดนปล้นกลับ จางเสี่ยวหลงค้นตัวเอาของมีค่าไปจนเกลี้ยง "จนชิบหาย มีเงินแค่ยี่สิบกว่าหยวน ยังกล้ามาซื้อนาฬิกา? ที่แท้ก็กะมาปล้นแต่แรกสินะ?" นอกจากเงินยี่สิบกว่าหยวน ก็มีคูปองอาหาร บุหรี่ยี่ห้อนกนางนวลครึ่งซอง และไม้ขีดไฟครึ่งกล่อง จางเสี่ยวหลงไม่อยากสนใจโจวกั๋วรุ่ย แต่คิดไปคิดมาก็ไว้ชีวิตมันดีกว่า เห็นแก่ที่มันเรียกปู่ตั้งหลายคำ จะใจจืดใจดำไม่ช่วยก็กระไรอยู่ แต่จะให้แบกออกจากป่า ฝันไปเถอะ สุดท้าย จางเสี่ยวหลงก็ลากมันไปพาดไว้บนกิ่งไม้ใหญ่ สัตว์ป่าทั่วไปปีนไม่ถึงแน่ ส่วนจะรอดไหม ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมของมัน

คืนนั้น โจวกั๋วรุ่ยฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด เขาไม่รู้ว่าตัวเองขึ้นมาอยู่บนต้นไม้ได้ยังไง อยากกลับบ้านแต่ก็ไม่กล้าลง กลัวหมาป่าดักรออยู่ข้างล่าง ต้องทนหนาวสั่นอยู่บนต้นไม้ทั้งคืน รุ่งเช้าถึงได้ปีนลงมาแล้ววิ่งหนีออกจากป่าอย่างไม่คิดชีวิต

จางเสี่ยวหลงออกมาจากป่า ไม่ได้กลับเข้าไปในตลาดมืด แต่รออยู่ข้างนอก เขาเปลี่ยนร่างเป็นหนุ่มน้อย เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ไม่นานก็เห็นหลิวเหล่าชีเดินคอตกออกมาด้วยความผิดหวัง มันฝรั่งที่บ้านหลิวเหล่าชีหมดเกลี้ยง ลูกค้าก็ยังแห่มาซื้อวุ้นเส้นไม่ขาดสาย จนต้องจำใจซื้อมันฝรั่งทั่วไปมาทำแก้ขัด ผลคือโดนลูกค้าเก่าด่าเปิง ขอคืนเงินกันวุ่นวาย ลูกค้าประจำทั้งนั้น หลิวเหล่าชีจำใจต้องคืนเงิน ขาดทุนยับเยินไปตามระเบียบ เขาเลยหยุดขายชั่วคราว มาดักรอจางเสี่ยวหลงที่ตลาดมืดทุกวัน

"หลิวเหล่าชี~"

"ใครวะ? คนกำลังกลุ้ม! เอ๊ะ นี่มัน..."

"ไม่อยากได้มันฝรั่งแล้วเหรอ?"

"โอ้โฮ น้องชาย พี่จะบ้าตายอยู่แล้ว!" หลิวเหล่าชีดีใจจนแทบจะกราบกรานฟ้าดิน "มันฝรั่ง มีเท่าไหร่พี่เหมาหมด!"

"ตอนนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี ราคาอาหารพุ่งกระฉูด ทุกคนแย่งกันซื้อ"

"เรื่องราคาคุยกันได้ วุ้นเส้นบ้านพี่ก็ขึ้นราคาเหมือนกัน มันฝรั่งน้องขึ้นราคาบ้างก็สมเหตุสมผล"

"ราคาไม่ใช่ปัญหา แต่จำนวนอาจจะลำบากหน่อย ถ้าเยอะเกินไปเดี๋ยวมีเรื่อง"

"พี่เข้าใจ งั้นเรานัดส่งของกันตอนกลางคืนไหม? พี่แล้วแต่น้องเลย" หลิวเหล่าชีมองจางเสี่ยวหลงตาเป็นมัน

"อื้ม เอาอย่างนั้นก็ได้! พี่ทำวุ้นเส้นอยู่ในตัวตำบลใช่ไหม?" จางเสี่ยวหลงคิดแล้วถาม หลิวเหล่าชีรู้ว่าปิดไม่มิด จึงตอบตามตรง "บ้านพี่อยู่ชานเมือง ห่างจากตัวเมืองไปหน่อย"