บทที่ 785 ชามคู่หนึ่งที่ระดับชั้นไม่เลวเลย

อย่างเช่นตอนที่ฉันล้างจาน ก็มักจะวางถ้วยชามกระเบื้องกองๆ รวมกันไว้ในอ่างล้างจานอย่างไม่แยแส ไม่เคยกลัวเลยว่ามันจะกระทบกันจนบิ่นหรือแตก ต่อให้มันแตกจริงๆ ก็แค่โยนทิ้งไป อย่างมากก็แค่ไปซื้อใบใหม่มาแทน พอจางเสี่ยวหลงคิดได้แบบนี้ ในใจก็เกิดความกระจ่างขึ้นมาทันที

เจ้าของแผงตรงหน้านี้ต้องมีฐานะไม่ธรรมดาแน่ๆ น่าจะเหมือนกับนายท่านเจิ้งคนนั้น คือเป็นลูกหลานกองธงทั้งแปด ที่บ้านมีฐานะร่ำรวย ที่บ้านของเขาอาจจะคุ้นเคยกับการใช้ของระดับนี้อยู่แล้ว หรือไม่ก็... ชามที่เขาใช้ที่บ้าน อาจจะมีระดับสูงกว่าลายมังกรเหลืองพื้นน้ำเงินนี่ด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้น เจ้าของแผงคนนี้จะมีท่าทีแบบนี้ได้ยังไง? จางเสี่ยวหลงเชื่อในสายตาของตัวเอง นี่คือความเคยชินที่ทำเป็นประจำ ไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำแน่นอน ถึงแม้เจ้าของแผงจะใช้ผ้าห่อชามคู่นี้ไว้ แต่ระหว่างชามสองใบกลับไม่มีอะไรคั่นกลางเพื่อกันกระแทกเลย ปล่อยให้มันวางซ้อนทับกันอย่างลวกๆ แถมผ้าที่ห่อก็แค่คลุมไว้หลวมๆ ไม่ได้ห่อซ้อนทับกันหลายชั้นเหมือนคนทั่วไปที่กลัวว่าชามจะแตกเสียหาย

ระหว่างที่กำลังใช้ความคิด จางเสี่ยวหลงก็รับชามคู่นั้นมา ทำทีเป็นมองผ่านๆ แต่ความจริงแล้วกำลังพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด เป็นเครื่องลายครามในวังที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ดูปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเป็นของเก่าแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าจะยืมคำศัพท์ในวงการของเก่ามาใช้ ก็ต้องเรียกว่า 'ของแท้ดูง่าย' จางเสี่ยวหลงไม่มีเวลามานั่งชื่นชมอย่างละเอียด ถึงแม้ในใจจะยิ่งดูก็ยิ่งชอบ แต่สุดท้ายก็ต้องส่งชามคืนให้เจ้าของแผง ชามทั้งสองใบถูกเก็บรักษามาอย่างดี ไม่มีรอยบิ่น รอยร้าว หรือตำหนิใดๆ สภาพถือว่าสมบูรณ์มาก การที่ชามยังคงสภาพดีเยี่ยมขนาดนี้ได้ ทั้งๆ ที่เจ้าของแผงหยิบจับแบบทิ้งๆ ขว้างๆ ถือว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย