บทที่ 796 เกาะกลางทะเล

สายลมทะเลพัดเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นคาวทะเลจางๆ พัดผ่านใบหน้าไป บนผิวน้ำทะเล เรือประมงที่กลับมาดึกกำลังค่อยๆ เข้าเทียบท่า แสงไฟบนเรือแทบจะมองไม่เห็น ได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม

จางเสี่ยวหลงมองดูแล้วรู้สึกเบิกบานใจ ราวกับสัมผัสได้ถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของฟ้าดิน จนอยากจะตะโกนออกมาดังๆ เพื่อปลดปล่อยความสุขอันเต็มเปี่ยมในใจ โชคดีที่ตอนอยู่ในมิติวิเศษเมื่อกี้ เขาได้ตะโกนใส่ทะเลในนั้นไปแล้ว

"ถ้าได้ตกปลาที่ริมทะเลก็คงดีสิ ไม่รู้เหมือนกันว่าน้ำจากบึงวิญญาณของฉัน จะดึงดูดพวกกุ้งหอยปูปลาในทะเลได้หรือเปล่า" "อีกอย่าง การตกปลาตามแนวชายฝั่งแบบนี้มันก็ดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ ถ้าได้ตกปลาในทะเลที่ไม่มีคนเลยก็คงจะดีกว่านี้เยอะ" "แต่ว่า... จะไปหาที่ไม่มีคนได้จากไหนล่ะ? เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นเกาะร้าง... ซี๊ด?" "จริงด้วย! ทำไมฉันถึงนึกไม่ถึงเกาะกลางทะเลนะ?"