บทที่ 799 ฝูงปูม้า

"เจ้านกนางนวลนี่มันรนหาที่ตายจริงๆ ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ความตายมาจ่อคอหอยอยู่แล้ว ยังจะมามัวตามหาฉันอยู่อีก!" ภายในมิติชั้นที่ห้า จางเสี่ยวหลงมองดูแล้วก็รู้สึกพูดไม่ออก

เงามืดสายหนึ่งพาดผ่านเหนือหัวเจ้านกนางนวล ในที่สุดครั้งนี้มันก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ ทว่าในจังหวะที่มันหันขวับไปมอง สายลมกรรโชกแรงก็พัดกระหน่ำเข้ามา รูม่านตาของนกนางนวลหดเกร็ง เผยให้เห็นแววตาแห่งความหวาดกลัวสุดขีด อินทรีทองตัวมหึมาราวกับเมฆดำทะมึน โฉบดิ่งลงมาถึงตัวแล้ว นัยน์ตาทั้งสองข้างของอินทรีทองเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

ทำเอานกนางนวลใจหายวาบไปครึ่งซีก มันรีบกระพือปีกถี่ยิบ หมายจะหลบหนีจากการไล่ล่าของอินทรีทอง ในเวลาเดียวกันนั้นเอง นกนางนวลก็เหลือบไปเห็นว่าในทิศทางอื่นๆ ก็มีอินทรีทองและเหยี่ยวพุ่งทะยานเข้ามาหามันเช่นเดียวกัน ความตื่นตระหนกในใจของนกนางนวลนั้นเอ่อล้นจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ มันให้ความรู้สึกประหนึ่งว่า นี่ข้าไปทำผิดกฎสวรรค์ข้อไหนมาเนี่ย? ไม่เพียงแต่มีอินทรีทองสี่ตัวที่อยากจะปลิดชีพข้า แต่ยังมีเหยี่ยวอีกสามตัวมาร่วมวงด้วยเนี่ยนะ