บทที่ 805 ทายาทของเป้ยเล่อ

"ซี๊ด... มีแป้งข้าวโพดด้วยเหรอ?" ชายวัยกลางคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ ทว่าช่วงท้ายประโยคกลับพยายามกดเสียงให้ต่ำลงอย่างสุดความสามารถ จุดประสงค์ก็เพื่อกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเข้า

จางเสี่ยวหลงพยักหน้าเบาๆ เปิดปากถุงผ้าออก ให้อีกฝ่ายชำเลืองมองแวบหนึ่ง ชายวัยกลางคนใช้ลำแสงไฟฉายสาดส่องไปเบาๆ ก็เห็นแป้งข้าวโพดจริงๆ จึงเอ่ยถามด้วยความดีใจว่า "สหาย คุณอยากจะแลกกับของอะไรล่ะ? รับเงินไหม?"

จางเสี่ยวหลงมองดูแผงของอีกฝ่าย บนกระสอบป่านมีป้ายไม้เล็กๆ วางอยู่แผ่นหนึ่ง ด้านบนเขียนตัวอักษรไว้สี่คำว่า 'รับซื้อเสบียงอาหาร' ส่วนด้านหลังป้ายไม้ก็มีชามวางอยู่สองสามใบ "ผมไม่เอาเงินหรอก แค่อยากจะแลกเปลี่ยนของใช้ในบ้านสักสองสามชิ้นน่ะครับ"