บทที่ 811 คุณอยากไปดูเรือนหลังนั้นจริงๆ เหรอ

"พวกเขาเห็นฟาร์มผึ้งของกองผลิตเราดำเนินกิจการไปได้สวย ผลิตน้ำผึ้งได้ตั้งมากมาย ก็เลยพากันอิจฉาตาร้อน แห่กันไปเปิดฟาร์มเลี้ยงผึ้งตามอย่างกันใหญ่" จางเป่าจู้ส่ายหน้า เขาไม่ได้อิจฉากองผลิตพวกนั้นหรอก แต่รู้สึกเสียดายแทนต่างหาก

อีกประมาณหนึ่งเดือน หรือเผลอๆ อาจจะไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ พออากาศเริ่มเย็นลง อีกไม่นานหิมะก็จะตก พอหิมะตกบนภูเขา ดอกไม้ก็จะร่วงโรย ฟาร์มผึ้งก็ย่อมไม่สามารถผลิตน้ำผึ้งได้อีกต่อไป ต้องรอจนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ถึงจะเริ่มผลิตน้ำผึ้งได้อีกครั้ง

"ผู้ใหญ่บ้าน น้ำผึ้งนิดๆ หน่อยๆ ที่พวกเขาผลิตได้นั่นน่ะ ยังไม่พอให้ผึ้งกินประทังชีวิตช่วงหน้าหนาวเลยมั้ง แล้วจะเอาไปขายได้เงินมาจากไหนกันล่ะ!" จางตงเซิงบิดฝากระติกน้ำจนแน่น หันไปมองลังผึ้งตรงหน้า ในใจพลันรู้สึกเหนือกว่าขึ้นมาทันที