บทที่ 842 ในป่าแทบจะไม่มีสัตว์ป่าหลงเหลืออยู่เลยจริงๆ

"เจ้านายวางใจได้เลยค่ะ เรื่องหาสัตว์ป่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเสี่ยวเฟยเฟยเอง!" เสี่ยวเฟยเฟยกระพือปีกบินมาเกาะที่กระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกซ้ายของจางเสี่ยวหลง แล้วเริ่มส่งสัญญาณเรียกผึ้งในบริเวณรอบๆ ให้มารวมตัวกัน

เวลาผ่านไปไม่นาน ผึ้งตัวน้อยยี่สิบสามสิบตัวก็ทยอยบินมาตรงหน้าจางเสี่ยวหลง เสี่ยวเฟยเฟยสมกับเป็นนางพญาผึ้งจริงๆ ต่อให้เปลี่ยนสถานที่ใหม่ นางพญาผึ้งก็ยังคงเป็นนางพญาผึ้งอยู่วันยังค่ำ เพียงแต่เปลี่ยนกลุ่มประชากรผึ้งที่เรียกมาใช้งานก็เท่านั้นเอง "เอ่อ... เจ้านายคะ!" "มีอะไรเหรอ? ทำไมน้ำเสียงฟังดูสลดแบบนั้นล่ะ!"

"เจ้านายคะ แถวนี้ไม่มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่เลยค่ะ ไม่มีเลยสักตัว!" "ไม่จริงมั้ง... ไม่มีสัตว์ป่าตัวใหญ่ แล้วพวกสัตว์ป่าตัวเล็กๆ ล่ะ พอจะมีบ้างไหม?" "เจ้านายคะ พวกผึ้งบอกว่าเมื่อหลายวันก่อน เคยเห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่ง กับไก่ป่าอีกสองตัวค่ะ แต่ตอนนี้พวกมันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ากระต่ายกับไก่ป่าพวกนั้นไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนแล้ว" "เอาเถอะ พวกเราเดินขึ้นเขาไปเรื่อยๆ แล้วค่อยลองเรียกผึ้งกลุ่มอื่นมาถามดูใหม่ก็แล้วกัน!"