บทที่ 846 แบ่งปันหมูป่าเพื่องาน

ตอนที่กินมื้อเที่ยงเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่าแล้ว ท้ายที่สุดจางเสี่ยวหลงก็ขึ้นรถจี๊ป โดยมีซุนกั๋วเสียง สารวัตรสถานีตำรวจเป็นคนขับไปส่งด้วยตัวเอง ถนนจากชุมชนซานหลี่จวงที่มุ่งสู่เมืองหลวงนั้น ปูด้วยหินกรวด สภาพถนนถือว่าดีมาก แทบจะไม่มีหลุมมีบ่อให้เห็นเลย ซึ่งดีกว่าถนนในอำเภออันผิง มณฑลเหลียวเป่ยอย่างเทียบไม่ติด ระยะทางร้อยกว่าลี้ ใช้เวลาขับรถสองชั่วโมงกว่าๆ ก็มาถึงเขตบ้านพักสวัสดิการกระทรวงความมั่นคงสาธารณะแล้ว

จางเสี่ยวหลงเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา ซุนกั๋วเสียงที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับก็ลงจากรถตามมาติดๆ ช่วยยกหมูป่าลงมา ก่อนจะหยิบไก่ป่าและกระต่ายป่าออกมาด้วย "ผู้กำกับจาง วันหน้าถ้ามีโอกาส แวะมาเยี่ยมพวกเราที่สถานีตำรวจชุมชนซานหลี่จวงบ่อยๆ นะครับ!" ซุนกั๋วเสียงยื่นมือไปจับมือกับจางเสี่ยวหลงอย่างหนักแน่น จากนั้นก็หมุนตัวเตรียมจะขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับ ทว่ามือของเขากลับถูกจางเสี่ยวหลงรั้งไว้แน่นจนดึงไม่ออก

"ผู้กำกับจาง คุณยังมีธุระอะไรอีกเหรอครับ..." "สารวัตรซุน เวลายังเช้าอยู่ ไม่ต้องรีบกลับหรอกครับ เดี๋ยวพอแล่เนื้อหมูป่าเสร็จ คุณก็เอาเนื้อกลับไปสักหลายๆ จิน ให้เด็กๆ ที่บ้านได้ชิมดู แล้วก็ฝากไปให้เสี่ยวหลิวด้วยสักสองสามจิน ถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่ผมได้ชิมเกาลัดของเขาไงครับ!" คำพูดของจางเสี่ยวหลง ทำเอาซุนกั๋วเสียงตั้งตัวไม่ติด เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "เอ่อ... นี่? ผู้กำกับจาง ผม..." ในชั่วขณะนั้น อาจจะเป็นเพราะความตื่นเต้นปะปนกับความซาบซึ้งใจ ทำให้ซุนกั๋วเสียงถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก