บทที่ 857 ป้านชาหลวงรัชศกเฉียนหลง

นายท่านสามหม่าหัวเราะเบาๆ ชี้ไปที่เม็ดสีแดงเล็กๆ ตรงกลางพลางกล่าวว่า "นายหมายถึงเจ้านี่น่ะเหรอ... นี่ทำมาจากปะการัง เขาเรียกกันว่าปะการังข้าวสาร พอมาอยู่คู่กับไข่มุกสีขาวแดงตัดกัน ก็ดูเจริญหูเจริญตาดี"

"อ้อ ที่แท้มันคือปะการังข้าวสารนี่เอง วัสดุชั้นสูงเลยนะเนี่ย" จางเสี่ยวหลงแอบทึ่งอยู่ในใจ นึกไม่ถึงเลยว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้จะใช้วัสดุที่พิถีพิถันขนาดนี้ ลูกปัดหยกสีเขียว ทัวร์มาลีนสีชมพู ไข่มุกหลายเม็ด ไข่มุกตงจูหนึ่งเม็ด แผ่นป้ายทองคำประดับขนนกเต็น ปะการังข้าวสาร ทับทิมสองเม็ด เพชรอีกสี่เม็ด วัสดุแต่ละชิ้นล้วนไม่ใช่ของธรรมดาเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันเป็นสร้อยข้อมือเส้นนี้ ไม่รู้ว่าถ้าเอาไปประมูล จะขายได้ราคาเท่าไหร่กันนะ!

จางเสี่ยวหลงยังไม่รีบไปไหน เขาล้วงบุหรี่ออกมาส่งให้หม่าซื่อซวินมวนหนึ่ง "นายท่านสามหม่า ปิ่งเนื้อนี่รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ?" เวลาเพียงครู่เดียว หม่าซื่อซวินก็ฟาดปิ่งเนื้อลงท้องไปแล้วครึ่งชิ้น ที่มุมปากยังมีคราบน้ำมันติดอยู่ เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะพูดจา รับบุหรี่มาพลางพยักหน้ารัวๆ