บทที่ 867 กล่องหนังขุนนาง

จางเสี่ยวหลงไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนที่เดินเข้าร้านขายของเก่าโบราณพวกนี้ ล้วนเอาของเก่าประจำตระกูลมาขายทั้งนั้น เขาไม่ได้คิดจะเข้าไปสอบถามอะไร เพราะการทำแบบนั้นมันดูวู่วามเกินไป และอาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่ายๆ อีกอย่าง ในร้านขายของเก่าอย่างชิ่งเป่าจาย มีของเก่าสมัยราชวงศ์หมิงและชิงตั้งมากมายก่ายกอง เขาซื้อรวดเดียวไม่หมดหรอก ต้องเปลี่ยนรูปลักษณ์หลายๆ รอบ ถึงจะสามารถกวาดของดีๆ ในชิ่งเป่าจายไปได้หมด นี่แค่ร้านชิ่งเป่าจายร้านเดียวนะ บนถนนตลาดหลิวหลีฉ่างสายนี้ ยังมีร้านขายของเก่าโบราณอีกตั้งหลายร้าน

ภายในร้านชิ่งเป่าจาย หลี่ต้าเป่ากำลังแทะเมล็ดแตงโม จิบน้ำชา และถือหนังสือพิมพ์อ่านอยู่ จางเสี่ยวหลงก้าวข้ามธรณีประตู เดินเข้าไปในร้าน "สหาย คุณจะเอาของเก่ามาขายเหรอครับ?" หลี่ต้าเป่าวางหนังสือพิมพ์ในมือลง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองดูกระสอบป่านที่จางเสี่ยวหลงวางไว้บนเคาน์เตอร์พลางเอ่ยถาม

จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า ชี้ไปที่เตียงสี่เสาและเฟอร์นิเจอร์ไม้ฮวงฮวาลี่ที่เรียงรายอยู่ แล้วถามว่า "ฉันอยากจะหาซื้อเตียงสี่เสาสักสองสามหลัง นายช่วยแนะนำให้หน่อยได้ไหม?" คราวนี้ หลี่ต้าเป่าถึงกับเลิกแทะเมล็ดแตงโม รีบจิบน้ำชาอึกหนึ่ง แล้วเดินนำจางเสี่ยวหลงไปที่เตียงสี่เสา "งั้นคุณก็มาถูกที่แล้วล่ะครับ ไม่ใช่ว่าผมคุยโวหรอกนะ แต่บนถนนตลาดหลิวหลีฉ่างสายนี้ มีแค่ร้านชิ่งเป่าจายของเรานี่แหละที่มีเตียงสี่เสาเยอะที่สุด"