บทที่ 882 เหลือเพียงความตกตะลึง

จางเสี่ยวหลงเดิมทีคิดว่านายท่านเจิ้งมีภาพวาดเพียงภาพเดียว แต่ประโยคเมื่อครู่ของนายท่านเจิ้งที่ว่า——เผลอหยิบภาพมาผิด แสดงให้เห็นว่าก่อนหน้านี้เขาคิดผิดไป ในบ้านของนายท่านเจิ้งไม่ได้มีภาพวาดแค่ภาพเดียว แต่อย่างน้อยก็ต้องมีสองภาพ หรืออาจจะมากกว่านั้น

ภาพอักษรพู่กันและภาพวาดในบรรดาของเก่านั้น จัดว่าเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง ของล้ำค่าส่วนใหญ่ในจำนวนนั้น เมื่อผ่านการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาหลายชั่วอายุคน มักจะผ่านมือนักสะสมมาแล้วหลายคน ในบรรดานักสะสมเหล่านี้ ไม่เคยขาดแคลนยอดฝีมือด้านอักษรพู่กัน ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ หรือแม้กระทั่งฮ่องเต้ในแต่ละยุคแต่ละสมัย บนภาพวาดและอักษรพู่กัน มักจะมีการประทับตรารับรองของพวกเขา หรือไม่ก็มีคำจารึกและอื่นๆ ดังนั้น ภาพอักษรพู่กันและภาพวาดถึงจะเป็นของที่มีการสืบทอดอย่างเป็นระบบระเบียบอย่างแท้จริง

โดยปกติแล้ว คนธรรมดาทั่วไปการจะมีภาพวาดที่มีชื่อเสียงแบบนี้สักภาพ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากยิ่งแสนยากแล้ว แต่นายท่านเจิ้งกลับมีภาพวาดถึงสองภาพ หรืออาจจะมากกว่านั้น แถมยังมีข้าวของเครื่องใช้ในบ้านหลังนี้ รวมถึงบ้านสี่ประสานขนาดย่อมทั้งหลังนี้ ก็ล้วนเป็นของนายท่านเจิ้งทั้งสิ้น เมื่อนำความไม่ธรรมดาเหล่านี้มารวมกัน ก็เป็นการบ่งบอกว่าฐานะของนายท่านเจิ้ง จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน