บทที่ 966 ภาพรุ่งอรุณวสันต์แห่งตำหนักฮั่น

จางเสี่ยวหลงยอมรับอย่างเปิดเผยเลยว่า ตัวเองเรียนประวัติศาสตร์มาไม่ค่อยดี จากนั้นก็เริ่มดูตราประทับบนภาพวาดต่อ เพื่อพยายามหาว่าฮ่องเต้องค์นี้คือใครกันแน่

"บ้าเอ๊ย ลายเซ็นนี้ตกลงว่ามันเขียนว่าอะไรกันแน่เนี่ย?" "อี้ต้า? อ่านแล้วไม่เห็นจะเข้าปากเลย ฮ่องเต้องค์ไหนเซ็นชื่อด้วยตัวอักษรสองตัวนี้กัน?"

จางเสี่ยวหลงยิ่งดูก็ยิ่งงง ความสนใจก็เริ่มลดน้อยถอยลง จึงจัดการเก็บภาพวาดนี้ไปซะเลย แล้วเปิดภาพวาดอีกผืนขึ้นมาแทน ม้วนภาพยาวกว่าห้าเมตรถูกคลี่ออกกลางอากาศ ภาพวาดทั้งผืนจึงปรากฏให้เห็นอย่างสมบูรณ์แบบตรงหน้าจางเสี่ยวหลง