บทที่ 977 คุณย่าครับ นี่คือรองเท้าผ้าแบบเก่าครับ

ด้วยเหตุนี้แหละ จางเสี่ยวหลงจึงรู้สึกว่า: ความสุขที่ดูเหมือนจะเรียบง่าย แท้จริงแล้วไม่ได้ง่ายดายเลยสักนิด เวลาที่พ่อแม่และคนในครอบครัวยังมีชีวิตอยู่ หลายคนอาจจะไม่ใส่ใจ ถึงขั้นมองข้ามความสุขแบบนี้ไป แต่พอถึงเวลาที่พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต ถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ความสุขแบบนี้เมื่อสูญเสียไปแล้ว ก็จะไม่มีวันหวนกลับคืนมาได้อีก

ราวกับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แปรปรวนของจางเสี่ยวหลง หลี่เชี่ยนที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า ก็พลันขอบตาแดงก่ำขึ้นมาเช่นกัน เธออยากจะเอื้อมมือไปกุมมือของจางเสี่ยวหลงเอาไว้แน่นๆ เพื่อมอบความอบอุ่นปลอบประโลมจิตใจให้เขา แต่ด้วยความเกรงใจในสถานการณ์ปัจจุบัน หลี่เชี่ยนจึงจำต้องข่มกลั้นความรู้สึกวูบนั้นเอาไว้

จางเสี่ยวหลงปรับอารมณ์ให้เป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันก็สังเกตเห็นความผิดปกติของหลี่เชี่ยน เขาจึงยื่นมือไปตบหลังมือของเธอเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: "พี่เชี่ยน พวกเราลงจากรถกันเถอะครับ!"