ตอนที่ 92 วิกฤตพีอาร์กระจอกแค่นี้

ชี้แจง? ปล่อยเบลอให้เรื่องเงียบงั้นเหรอ?

จะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน!

ต้องอาศัยจังหวะนี้แหละ สร้างภาพลักษณ์ของบริษัทบนโลกอินเทอร์เน็ตให้ดูแข็งกร้าว หยิ่งยโส และไม่มีวันสำนึกผิดเด็ดขาด

ขอโทษเหรอ?

ชาตินี้ไม่มีทางขอโทษหรอก ต้องปากแข็งให้ถึงที่สุดเท่านั้น

หยางรั่วเฉียนปฏิเสธเสียงแข็งทันที "ไม่ใช่ความผิดของเราสักหน่อย ทำไมต้องชี้แจง แล้วทำไมต้องปล่อยให้เรื่องเงียบไปด้วย? นอกจากพวกเราจะไม่ชี้แจง ไม่ทำตัวเป็นนกกระจอกเทศมุดหัวลงทรายแล้ว เรายังต้องโต้กลับพวกนั้นอย่างเด็ดขาดและมีเหตุผลด้วย!"

"โต้กลับเหรอคะ?" ฉางจื่อฉิงเริ่มร้อนใจขึ้นมา "บอสคะ การทำพีอาร์เขาไม่ได้ทำกันแบบนี้นะคะ!"

เวลาที่บริษัทเผชิญกับวิกฤตพีอาร์ มันมีสารพัดวิธีในการรับมือ จะแกล้งตาย จะออกมาขอโทษ จะตัดขาดความสัมพันธ์กับเรื่องราวทั้งหมด หรือจะโยนให้พนักงานพาร์ตไทม์เป็นแพะรับบาปก็ยังได้...

ทว่าทางเลือกที่แย่ที่สุดโดยทั่วไปก็คือการปากแข็ง ไม่เพียงแต่ไม่ยอมรับผิด แต่ยังโยนความผิดทั้งหมดไปให้คนอื่น แถมยังกัดเขากลับอีกต่างหาก

ปกติแล้วบริษัทไหนที่ทำพีอาร์แบบนี้ มักจะจุดชนวนความโกรธแค้นให้ผู้คน จนโดนก่นด่าสาปแช่งระงม และนำไปสู่วิกฤตพีอาร์ที่หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเดิม กลายเป็นวงจรอุบาทว์จนกว่าเรื่องราวทั้งหมดจะซาลงไปเอง

หรือกระทั่งเพราะจัดการพีอาร์ได้ห่วยแตก จนส่งผลให้ราคาหุ้นของทั้งบริษัทร่วงดิ่งเหว รายได้ทรุดฮวบ ตัวอย่างแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมี

อันที่จริงในหลาย ๆ ครั้ง ขอแค่ไม่ไปแตะต้องประเด็นเรื่องหลักการ ชาวเน็ตสายเผือกทั้งหลายก็ค่อนข้างจะใจกว้างอยู่แล้ว ขอเพียงแค่มีท่าทีขอโทษอย่างจริงใจสักนิด จากนั้นค่อยตบหัวแล้วลูบหลังแจกขนมหวานให้สักหน่อย กระแสสังคมก็พร้อมจะตีกลับมาดีขึ้นได้ทันที

อย่างเช่นศิลปินต่างชาติที่กำลังนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกคนนั้น ทั้งที่เมื่อก่อนกระแสตอบรับแย่มากแท้ ๆ แต่พอปล่อยเพลงแซวตัวเองเรื่องบะหมี่เส้นใหญ่ออกมา จู่ ๆ ก็มีพวกคนทั่วไปรวมถึงแอนตี้แฟนแห่กันเปลี่ยนมาเป็นแฟนคลับตั้งมากมาย

ดังนั้นในสายตาของฉางจื่อฉิง เรื่องที่เล็กจ้อยจนแทบไม่นับเป็นวิกฤตพีอาร์แบบนี้ บริษัทก็แค่แกล้งขอโทษไปส่งเดชเพื่อกดกระแสลง ไม่นานโลกอินเทอร์เน็ตก็ลืมมันไปเองแล้ว

หรือกระทั่งบริษัทไม่จำเป็นต้องออกมาตอบโต้อะไรเลยด้วยซ้ำ แค่เงียบไปสักสองสามวัน เรื่องก็ผ่านไปแล้ว

มันไม่มีความจำเป็นต้องไปโต้กลับเลยสักนิด!

ทว่าหยางรั่วเฉียนกลับยังคงดึงดันจะไปตามทางของตัวเอง "หน้าเว็บของเราแค่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เนื้อหาก็ถูกต้องตามระเบียบทุกอย่าง ไม่ได้มีสิ่งชี้นำไปในทางที่ไม่ดีเลยสักนิด การที่จะเกิดอุบัติเหตุแบบนั้นขึ้น มันเป็นเพราะตัวพวกเขาเองล้วน ๆ จะมาโยนความผิดให้พวกเราได้ยังไงกัน?"

"คุณคิดว่าคนดูเขาจะเชื่อคำอธิบายของคุณเหรอคะ?" มุมปากของฉางจื่อฉิงกระตุก "เรื่องนี้เดิมทีมันก็ไม่ได้ใหญ่อะไรเลย คุณขืนสะเออะไปพูดสักคำ เรื่องมันจะบานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่ทันทีน่ะสิ!"

แน่นอนว่าหยางรั่วเฉียนย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ในตอนนี้ อย่างมากที่สุดก็เป็นแค่การบ่นระบายของนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งที่มีต่อหน้าโฮมเพจของบริษัทแห่งหนึ่งเท่านั้น จะบอกว่าเป็นเรื่องเล็กยังไม่ได้ด้วยซ้ำ แทบจะจัดให้อยู่ในหมวด "ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" ได้เลย

ในเมื่อคนอื่นอยากเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก เปลี่ยนเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องไม่มีอะไร หยางรั่วเฉียนก็ต้องทำตรงกันข้าม

ด้วยธรรมชาติของบริษัทคุยเผิง การจะเจอกับวิกฤตพีอาร์สักครั้งมันช่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน ตอนนี้วิกฤตพีอาร์ระดับพันปีมีหนมาลอยอยู่ตรงหน้าแล้ว หยางรั่วเฉียนก็ต้องคิดดูให้ดีว่า นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวในชีวิตของเขาเลยก็ได้

เรื่องสาดโคลนทำลายภาพลักษณ์ของบริษัท ตัวเราย่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบไปได้

เพียงแต่คำพูดพวกนี้จะไปบอกกับฉางจื่อฉิงไม่ได้

หยางรั่วเฉียนจึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า

"เพื่อปกป้องภาพลักษณ์ของบริษัท เราจะยอมให้คนพวกนั้นมาพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลไม่ได้เด็ดขาด"

ฉางจื่อฉิงยกมือขึ้นกุมหน้าทันที "ได้ค่ะ ได้ เอาสิคะ! คุณเป็นบอสนี่ คุณสั่งอะไรก็ต้องตามนั้นอยู่แล้ว! แล้วคุณคิดจะโต้กลับยังไงล่ะคะ?"

จะโต้กลับยังไงดีน่ะเหรอ...

ความจริงในหัวของหยางรั่วเฉียนมีความคิดอยู่เต็มไปหมด แต่เขากลับรู้สึกว่ามันยังขาดอะไรไปสักนิด

ทันใดนั้น หยางรั่วเฉียนก็นึกไอเดียดี ๆ ขึ้นมาได้

"ตอนนี้หร่วนหมิ่นเอ๋อร์น่าจะเลิกไลฟ์แล้วใช่ไหม? คุณไปตามเธอมาที่ห้องทำงานของผมที"

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์... หร่วนหมิ่นเอ๋อร์เนี่ยนะ...

พอฉางจื่อฉิงได้ยินชื่อนี้ ในหัวก็แวบภาพอันงดงามของสาวน้อยหน้าตาน่ารักตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่กำลังพิมพ์ด่าเพื่อนร่วมทีมอย่างดุเดือดในช่องแชต และนั่งพ่นไฟสวดคนดูยับเยินกลางห้องไลฟ์สดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความรู้สึกไร้สาระพิลึกพิลั่นผุดขึ้นมาในใจทันควัน "บอสคะ อย่าบอกนะ ว่าคุณคิดจะให้หร่วนหมิ่นเอ๋อร์มาช่วยคุณเขียนแถลงการณ์พีอาร์น่ะ?"

ให้ยัยเด็กนั่นมาเขียน สิ่งที่คลอดออกมาสุดท้ายมันจะเป็นแถลงการณ์พีอาร์หรือแถลงการณ์ประกาศสงครามกันแน่ฮะ?!

"ถูกต้องแล้ว ยัยเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ด้านนี้จริง ๆ" หยางรั่วเฉียนพึงพอใจกับความคิดระดับอัจฉริยะของตัวเองอย่างยิ่ง น้ำเสียงของเขาหนักแน่นมั่นคง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ไปเถอะ เชื่อผมสิ ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน"

ฉางจื่อฉิงแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว

ตกลงคุณเป็นเจ้านายหรือเป็นพวกชอบมุงดูกันแน่?

ทำไมถึงรู้สึกว่าคุณเข้าข่ายพวกชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องบานปลายกันนะ?

ฉางจื่อฉิงจำใจรับคำสั่งแล้วเดินไปทางประตู ปากก็อดบ่นพึมพำไม่ได้ "ถ้าไม่เห็นแก่ว่าคุณชื่อหยางรั่วเฉียนล่ะก็ ฉันจะลาออกตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย!"

......

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ก็ดังมาจากหน้าประตูห้องทำงาน "เจ้านายคะ ฉันเข้าไปได้หรือยังคะ?"

นอกจากตอนสัมภาษณ์งานแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย ในใจแอบรู้สึกคาดหวังเล็ก ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"เข้ามาสิ มีเรื่องจะคุยด้วยพอดี" หยางรั่วเฉียนขานรับ

"ฮิๆ มาแล้วค่ะ มาแล้ว" หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ผลักประตูเปิดออกเป็นช่องแคบๆ แล้วแวบแทรกตัวเข้ามา "เจ้านายมีเรื่องอะไรเหรอคะ ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟ ผู้น้อยคนนี้จะจัดการให้เรียบร้อยเลยค่ะ"

ยัยเด็กติดเกมคนนี้ไปจำสำนวนพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย?

หยางรั่วเฉียนส่ายหัวอย่างขบขันพลางยื่นโทรศัพท์มือถือไปให้ "มีคนแสดงความไม่พอใจหน้าแรกของบริษัทเราบนโซเชียลมีเดีย เธอลองดูซิว่าพวกเราควรใช้คำพูดยังไงโต้กลับไปดี?"

"เอ๋?" หร่วนหมิ่นเอ๋อร์รับโทรศัพท์มาด้วยความประหลาดใจ "เจ้านายคะ ถ้าให้หนูด่าคนบนเน็ตยังพอไหวอยู่หรอก แต่ถ้าเป็นพวกถ้อยคำทางการแบบพีอาร์ หนูไม่ค่อยเป็นหรอกนะคะ"

ก็ฉันตั้งใจจะให้เธอด่าคนอยู่แล้ว...

หยางรั่วเฉียนยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ถ้าไม่ลองดู แล้วจะรู้ได้ไงว่าทำไม่ได้ล่ะ? ดึงความมั่นใจตอนเล่นเกมออกมาสิ อย่าได้สงสัยในความสามารถของตัวเองเด็ดขาด"

ดึงความมั่นใจตอนเล่นเกมออกมางั้นเหรอ?

เรื่องนี้น่ะฉันถนัดเลย

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที เธอยกโทรศัพท์ขึ้นอ่านที่มาที่ไปของเรื่องราว

ผ่านไปสิบกว่าวินาที หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ก็คืนโทรศัพท์ให้หยางรั่วเฉียน น้ำเสียงของเธอแฝงความตื่นเต้นและประหม่าอยู่บ้าง "เจ้านายคะ หนูนึกออกจริง ๆ แล้วว่าจะตอบยังไงดี แต่ว่า... หนูกลัวจะเกิดเรื่องจังเลยค่ะ"

เกิดเรื่องเหรอ?

ไม่กลัวเกิดเรื่อง กลัวแต่จะไม่เกิดเรื่องต่างหาก!

"ไม่เป็นไร" หยางรั่วเฉียนให้กำลังใจ "อยากพูดอะไรก็โพสต์ไปเลยอย่างกล้าหาญ ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดเรื่อง บริษัทคือเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดของเธอ!"

นิ้วของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ชะงักอยู่บนหน้าจอมือถือ ก่อนจะถามว่า "งั้น... หนูจะใช้บัญชีไหนโพสต์คะ? ใช้บัญชีหน้าม้า หรือใช้บัญชีทางการของบริษัทเลย?"

หยางรั่วเฉียนตอบโดยไม่คิด "ใช้บัญชีทางการนั่นแหละ กลุ่มบริษัทคุยเผิงของเราตั้งแต่ผู้บริหารยันพนักงาน ไม่เคยเล่นตุกติกเรื่องปั๊มยอดหรือจ้างหน้าม้า ไม่มีการซื้อยอดวิวเด็ดขาด นอกจากความจริงใจแล้วก็มีแต่ความจริงใจล้วน ๆ!"

ล้อเล่นหรือเปล่า สิ่งที่หยางรั่วเฉียนต้องการก็คือผลลัพธ์จากการที่แอ็กเคานต์ทางการลงมาลุยเองต่างหาก จ้างหน้าม้ามาคอมเมนต์จะไปเตะตาเท่ากับให้แอ็กเคานต์ทางการมาตอบเองได้ยังไง?

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์พยักหน้า นิ้วรัวพิมพ์บนหน้าจอมือถือเสียงดังก๊กกั๊ก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นถาม "งั้น... งั้นหนูโพสต์เลยนะคะ? หรือเจ้านายจะดูก่อนไหมคะ?"

"โพสต์เลย กดส่งไปตรง ๆ เลย!" หยางรั่วเฉียนเชื่อมั่นในความสามารถด้านนี้ของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์เป็นอย่างยิ่ง "วางใจเถอะ สิ่งที่เธอพูดก็คือสิ่งที่บริษัทพูด!"

แปะ... หร่วนหมิ่นเอ๋อร์แตะนิ้วลงบนหน้าจอ

ส่งความคิดเห็นสำเร็จ

หยางรั่วเฉียนรับโทรศัพท์กลับมาจากมือของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ เพียงปราดตามองก็เห็นบัญชีที่มีเครื่องหมายติ๊กถูกสีฟ้า พร้อมชื่อบัญชี "คุยเผิง มีเดีย เอ็นเตอร์เทนเมนต์" โพสต์ข้อความนี้ลงในช่องแสดงความคิดเห็นที่กำลังเป็นประเด็นร้อน:

"ทำไมทั้งคุณเจ้าของคลิปกับแฟนถึงเห็นหน้าแรกนี้แล้วคิดอกุศลไปไกลล่ะ? ทั้งคู่กล้าเปิดประวัติการค้นหาในเบราว์เซอร์ของตัวเองให้ดูหน่อยไหม?"