บทที่ 106 กินอาหารหมา

“นาย…”

เหลียงจื้อปินไม่คิดว่าหลิวฝูเซิงจะพูดตรงขนาดนี้ ถูกยัดจนกลอกตาขาว

หลิวฝูเซิงดับก้นบุหรี่แล้วพูด “ลูกผู้ชายต้องยืดหยุ่นได้ทั้งอ่อนทั้งแข็ง แต่จะขาดศักดิ์ศรีไม่ได้”

พูดจบ หลิวฝูเซิงก็หันหลังเดินไปทางบันได มุ่งไปยังห้องส่วนตัวหรูที่จัดงานเลี้ยงรุ่น

เหลียงจื้อปินมองแผ่นหลังของเขา เหม่อลอยอยู่นาน แล้วพึมพำ “ฉันไม่มีศักดิ์ศรีเหรอ? ตอนเรียนหนังสือ ฉันเป็นคนที่ภูมิใจที่สุดเสมอ พวกนายต่างหากที่เป็นคนสามัญไร้ผลงาน! ฉันมีศักดิ์ศรีของฉันอยู่ เพียงแต่… มังกรว่ายในน้ำตื้น เสือตกที่ราบ… เพื่อการดำรงชีวิต ฉันจำเป็นต้องก้มหัวเท่านั้นเอง!”