บทที่ 118 งานเลี้ยงของลิ่นโส่วเหริน

ระหว่างทาง ซุนไห่ขยิบตาทำหน้าทำตาแล้วพูดกับหลิวฝูเซิง “อาจารย์ ดอกท้อของอาจารย์บานสะพรั่งจริงๆ นะครับ! ทั้งสาวงามภูเขาน้ำแข็ง ทั้งสาวบ้านเล็กงามดั่งหยก มีครบหมดแล้ว เมื่อไหร่จะหากุลสตรีตระกูลใหญ่มาอีกคนล่ะครับ?”

“ผู้หญิงเยอะเกินไปมีแต่จะกระทบความเร็วในการชักดาบของผม มีผู้หญิงที่เหมาะกับตัวเองและอยู่ด้วยกันได้ทั้งชีวิตสักคนก็พอแล้ว คิดมากไปจะมีประโยชน์อะไร?” หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ เกิดมาสองชาติ หากมองไม่ทะลุแม้แต่เรื่องนี้ เขาจะไปกวนกระแสลมในวงราชการได้ยังไง?

ผู้หญิงที่ดีเป็นบันไดเมฆาและปีกให้เสือของผู้ชายได้ แต่หากเจ้าชู้หลายใจ ก็จะกลายเป็นตุ้มพันชั่ง หรือกระทั่งก้อนหินสะดุดเท้า

ซุนไห่ในวัยนี้ยังไม่เข้าใจคำพูดนี้ของหลิวฝูเซิง แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ เขายังมีวัยหนุ่มอีกมากมายให้ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย

ดังนั้นความสนใจของเขาจึงหันกลับไปที่คดีฝังศพในหุบเขาลึกอย่างรวดเร็ว “อาจารย์ อาจารย์วงคดีนี้ไว้ที่การซื้อขายอวัยวะผิดกฎหมายแล้วเหรอครับ?”