บทที่ 124 มดปลวก

พอได้ยินคำถามนี้ หลิวฝูเซิงเลือกที่จะเงียบ

เห็นได้ชัดว่าจุดที่ไป๋รั่วชูให้ความสำคัญต่างจากเขาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เสียหายใหญ่โตอะไร

จี้จฺวินพยักหน้าพูด “ใช่ครับ! เธอก็เคยไป แต่เธอไม่ยอมไป ผมตบหน้าเธอสองฉาดถึงจะยอมไป… ผมเข้าใจแล้ว อีเหม็นนี่ต้องแค้นผมเพราะเรื่องนี้แน่นอน!”

“สุดท้ายเฮ่อหย่าลี่ไม่ถูกลูกค้ารายใหญ่เลือกเหรอ?” หลิวฝูเซิงถาม

จี้จฺวินพูด “นั่นเป็นลูกไม้ที่เธอเล่นเอง! พอเธอไปถึงก็ไปบอกเขาว่าเธอเป็นโรคติดต่อทางเพศ พอเขาได้ยินก็ไม่เอาเธอทันที แถมยังโทรมาด่าผมยกใหญ่! ที่จริงผมรู้ว่าเธอไปหมายตาผู้ชายคนหนึ่งไว้ ว่ากันว่าผู้ชายคนนั้นยังเป็นตำรวจผู้ช่วยด้วย…”