บทที่ 148 ผมกลัวตาย

ลิ่นโส่วเหรินเงียบสนิทไปเลย มองเห็นรางๆ ว่าร่างของปีศาจฆ่าคนผู้นี้สั่นเทาเบาๆ บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดออกมาชั้นแล้วชั้นเล่า สายตาก็เลื่อนไหลไม่นิ่ง!

หลิวฝูเซิงพูดอย่างสงบ "ผมรู้ว่าคุณคิดว่าผมกำลังขู่คุณ ถ้าอย่างนั้นผมจะเล่าเรื่องอื่นเพิ่มให้ฟัง คุณไม่ได้เป็นดอกเตอร์ทางการแพทย์จากต่างประเทศเลยแม้แต่น้อย คุณเป็นเพียงนักเรียนต่างชาติที่ถูกวิทยาลัยแพทย์ในต่างประเทศสั่งให้ออกเพราะเจตนาทำร้ายผู้อื่น ตอนแรกคุณเปิดคลินิกเถื่อนแห่งหนึ่ง ต่อมาคุณพบว่าการค้าอวัยวะมนุษย์ทำเงินได้มหาศาล จึงเริ่มทำธุรกิจแบบนี้..."

"ก่อนกลับประเทศ คุณใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพราะคู่แข่งแข็งแกร่งเกินไป คุณจึงเลือกกลับมาก่ออาชญากรรมในประเทศ ส่วนเกียรติยศและงานวิจัยของคุณนั้น ล้วนใช้เงินซื้อมาทั้งนั้นใช่ไหม... ยังต้องให้ผมพูดต่ออีกไหม?"

หลิวฝูเซิงจ้องลิ่นโส่วเหรินแล้วถาม

ลิ่นโส่วเหรินสูดหายใจลึก ส่ายหน้าแล้วหัวเราะอย่างขมขื่น "ไม่นึกเลยว่าฝ่ายตำรวจจะสืบเรื่องผมละเอียดถึงขนาดนี้! น่าขันที่ผมคิดมาตลอดว่าตัวเองทำได้แนบเนียนไร้รอยต่อ..."