ตอนที่ 1962 ธรรมเนียมปฏิบัติและกฎเกณฑ์ในวงการ

บรรดากิจการที่ซุนไห่พูดถึงเหล่านี้ เขาก็เคยได้ยินชื่อมาหมด รู้ดีว่าพวกนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับหลิวฝูเซิง หากปล่อยให้พวกนั้นเขมือบเค้กก้อนนี้ไป แล้วจะเหลืออะไรถึงตาตัวเองเล่า?

ไห่ฉางชุนหยั่งเชิงถาม "ท่านเลขาฯ ซุน คุณคิดว่ากลุ่มบริษัทหย่วนหยางสากลของเรา จะพอมีโอกาสร่วมลงทุนบ้างไหมครับ? พวกเราเป็นวิสาหกิจท้องถิ่นแท้ ๆ การสร้างบ้านเกิดเมืองนอนย่อมเป็นหน้าที่ที่ไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้อยู่แล้ว!"

"กลุ่มบริษัทหย่วนหยางเหรอครับ? ประธานกรรมการไห่ คุณช่างพูดเล่นเสียจริง พวกคุณทำธุรกิจการค้า จะเอาสิทธิการบริหารทางหลวงกับทางรถไฟไปใช้ประโยชน์อะไรได้?" ซุนไห่ส่ายหน้าพลางกล่าว

ไห่ฉางชุนยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านเลขาฯ อาจยังไม่ทราบ ผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทหย่วนหยางเราเองก็กำลังขบคิดถึงการพัฒนาในอนาคตของบริษัทอยู่เช่นกัน การค้าเป็นเพียงหนึ่งในทิศทางหลักของกลุ่มบริษัทเราเท่านั้น พวกเราอยากจะเบ่งบานในอุตสาหกรรมอื่น ๆ ให้หลากหลาย เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการต้านทานความเสี่ยงของตัวเองครับ"

ซุนไห่ดูเหมือนจะลำบากใจอยู่บ้าง "โธ่ ประธานกรรมการไห่ คุณมีเจตนานี้ผมก็ว่าดีอยู่หรอก แต่เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้น่ะสิครับ เอาไว้เดี๋ยวผมจะรายงานท่านเลขาฯ หลิวให้สักหน่อย มีผลตอบรับอย่างไรแล้วค่อยติดต่อคุณอีกทีก็แล้วกัน... พวกคุณเป็นวิสาหกิจชั้นนำของเมืองเจียงโถว หากมาร่วมลงทุนสร้างถนนได้จริง ผมพลอยมีหน้ามีตาไปด้วย"