ตอนที่ 1973 เส้นทางคมนาคมหยางเจียง

ต้องรู้ไว้ว่า ทั้งหลิวฝูเซิงและซุนไห่ต่างก็เป็นข้าราชการระดับสูง เป็นถึงผู้นำเบอร์หนึ่งของเมืองระดับจังหวัด แต่ไห่ฉางชุนในฐานะเถ้าแก่ของวิสาหกิจท้องถิ่น เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองนัดพบเขากลับไม่ยอมไว้หน้า นี่มันช่างเหิมเกริมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย

ไห่ฉางชุนลูบจมูกตัวเองพลางยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ การที่ซุนไห่กับหลิวฝูเซิงมาหาถึงที่ด้วยตัวเอง ย่อมพิสูจน์ว่าสิ่งที่ถังเส้าอิงพูดนั้นไม่ผิดเลยสักนิด โครงการร่วมทุนระหว่างภาครัฐและเอกชนนั่นต้องตกเป็นของเขาเท่านั้น ไม่อย่างนั้นไอ้คนพรรค์นี้อย่างหลิวฝูเซิงจะยอมลดตัวมาเยี่ยมเยือนถึงที่ได้อย่างไร

ในใจของไห่ฉางชุนกำลังครุ่นคิดว่าจะบีบหลิวฝูเซิงกับซุนไห่อย่างไร โดยเฉพาะซุนไห่ ตั้งแต่ย้ายมาประจำที่เมืองเจียงโถวก็ทำให้ไห่ฉางชุนต้องเสียหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะเรื่องการจัดสรรที่ดินให้บริษัทฝูอวิ๋นเน็ตเวิร์กที่ยิ่งเป็นการฉีกหน้าไห่ฉางชุนต่อหน้าธารกำนัล ความแค้นครั้งนี้เขาจำฝังใจมาโดยตลอด

ขณะที่ไห่ฉางชุนกำลังคิดคำนวณอยู่ในใจ หลิวฝูเซิงก็หยิบกระปุกใบชาขึ้นมาดูพลางเอ่ยขึ้นเองว่า "ใบชาของประธานกรรมการไห่ไม่เลวเลยนี่ครับ"

ไห่ฉางชุนกล่าวว่า "ผมก็แค่เอาไว้จิบเล่นแก้กระหายตอนพักงาน ชาเกรดนี้ไม่ได้เรื่องหรอกครับ ไม่คู่ควรจะนำมารับรองท่านเลขาฯ หลิวกับท่านเลขาฯ ซุนเลยสักนิด ทั้งสองท่านโปรดรอสักครู่ เดี๋ยวผมจะให้เลขาฯ ออกไปซื้อชาดีๆ ข้างนอกมาชงให้ครับ"