ตอนที่ 1266 นางปีศาจออกจากเมือง!

เมื่อวานรหินได้ยินเช่นนั้น แสงจิตวิญญาณสีขาวในแววตาก็ไหวระริกจาง ๆ คล้ายทะลุผ่านความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด มองทะลุทุกระลอกคลื่นลึกในจิตวิญญาณของหลี่เหวยอี มันเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างมหึมานั้นขยับไหวเบา ๆ ในความว่างเปล่า ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแห่งมิติที่โบราณและเวิ้งว้างสายหนึ่ง

"เจตจำนงแรกเริ่ม..." วานรหินพึมพำทวนสองคำนี้ซ้ำ น้ำเสียงดังกังวานประดุจระฆังยักษ์ สั่นสะเทือนในจิตใจของหลี่เหวยอี "คนบนโลกต่างกล่าวว่าการบำเพ็ญเพียรคือการฝืนลิขิตสวรรค์ คือการช่วงชิงสรรพสร้างฟ้าดิน คือการเหยียบย่ำซากศพเรือนหมื่นเรือนแสนเพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุด 'เจตจำนงแรกเริ่ม' ของเจ้า แม้ดูผิวเผินคล้ายเมตตาสงสาร ทว่าแท้จริงแล้วคือการถากถางสะพานไม้สายเดี่ยวให้แก่ตนเองท่ามกลางโลกาวินาศอันขุ่นมัวนี้ หากรักษาเจตจำนงแรกเริ่มนี้ไว้ได้ ย่อมนับว่ามีรากฐานที่จะรองรับมรรคาอันยิ่งใหญ่แล้ว"

หลี่เหวยอีค้อมกายลงเล็กน้อย สีหน้าสงบนิ่งทว่าแน่วแน่ เขารู้ดีว่าตัวตนเบื้องหน้านี้คือสิ่งมีชีวิตโบราณที่อยู่เหนือสามัญสำนึก คำพูดของตนเมื่อครู่หาใช่ความเสแสร้งแกล้งทำ แต่เป็นความตระหนักรู้อย่างแท้จริงที่กลั่นออกมาจากจิตแห่งมรรคาที่เปลี่ยนผ่าน หลังได้เห็นความบริสุทธิ์และอบอุ่นของกลุ่มชนมนุษย์หมอกที่หน้าผาอิ๋นซวงด้วยตาตนเอง เขาไม่ยินดีที่จะมองสิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยลมหายใจเหล่านั้นเป็นเพียงทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรที่เย็นชา นี่คือเส้นแบ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากเหล่าอัจฉริยะส่วนใหญ่ใต้หล้า