ตอนที่ 410 ท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้เกียจคร้าน

ม่านหมอกปกคลุมขุนเขาและพงไพร

ภายในกระท่อมหญ้า ตะเกียงอัญมณีสีชาดยังคงส่องสว่างชั่วนิรันดร์

ฉานไห่กวนอู้ในชุดคลุมสีแดงก้าวมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้ สีหน้ายังคงเคร่งขรึม ใบหน้าไม่แก่ชรา กาลเวลาไม่อาจพรากวัยเยาว์ ดุจดั่งช่วงบ่ายวันนั้นเมื่อสามพันปีก่อนยามมองดูไท่สื่อชงที่เที่ยวเล่นเพลินจนเพิ่งกลับมา