ตอนที่ 426 หนึ่งกระบี่สังหาร

เสี่ยวโหวเหยียถือทวนอสรพิษ ใช้ปราณโลหิตและอักขระคัมภีร์สีเลือดจากเกราะมารรอยฝ่ามือโลหิตบนร่างคุ้มกาย พุ่งทะยานเป็นเส้นแสงสีแดงชาดตรงแน่วข้ามทุ่งหิมะ มุ่งหน้าไปยังเมืองอำเภอที่อยู่ห่างออกไปร้อยกว่าลี้

ภายในใจของเขาเจ็บปวดรวดร้าว ในถุงมิติมาร่างไร้ศีรษะของน้องสาว มือทั้งสองกระชับทวนอสรพิษแน่น แววตาเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด

ทว่าเขากลับไม่กล้าหยุดชะงักแม้เพียงชั่วขณะ ไร้ซึ่งความฮึกเหิมลำพองใจและความมั่นใจเหมือนก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง