ตอนที่ 744 กลางเดือนสี่ กู่เจินเซียงมาถึง

ตำหนักหลังนี้ทรุดโทรมผุพัง ทว่าแปลกประหลาดนักที่กลับไร้ฝุ่นผงหยากไย่ ทั้งยังไม่มีเศษซากกระเบื้องหรือเศษดินหักพัง สะอาดสะอ้านหมดจดราวกับมีคนคอยปัดกวาดเช็ดถูอยู่ทุกวัน

หลังจากหลี่เหวยอีสังเกตดูอย่างละเอียด เขาก็ก้าวมาถึงด้านนอกประตูตำหนัก แล้วยื่นนิ้วออกไปแตะข้างหน้าแผ่วเบา

"วูบ!"