ตอนที่ 144 ภาษาประเทศกระบองผมไม่ไหวจริง ๆ

เจียงเป่ยเซิงเงยหน้าขึ้นมองทุกคนที่เดินออกมา พบว่าพวกเขาเปลี่ยนกลับไปใส่ชุดลำลองอยู่บ้านกันหมดแล้ว หน้าสดเปิดเผยไร้เครื่องสำอาง หลี่กวานฉีกับหลินเหนียนจวินต่างก็สวมแว่นกรอบดำ ดูราวกับนักเรียนผู้ไร้พิษสง

ลู่ซือเจ๋อถึงขั้นเพิ่งสระผมเสร็จ เดินออกมาพร้อมกับเส้นผมที่ลู่แบน มีผ้าขนหนูสีขาวผืนหนึ่งพันอยู่รอบคอ เขาสะบัดคอไปมา พลันเห็นว่าพี่เป่ยถึงกับส่งชามข้าวที่ตักไว้ในมือมาให้ตน

"อัยยา! ขอบคุณครับพี่เป่ย~"