ตอนที่ 297 น้ำตาจะรดน้ำหล่อเลี้ยงดอกกุหลาบได้ไหม

"พร้อมหรือยัง มุ่งไปข้างหน้าไม่หวนคืน

นั่นคือขบวนรถไฟที่มุ่งสู่ทุ่งกว้าง"

ชายหนุ่มบนเวทีกางแขนออก ราวกับยืนอยู่บนทุ่งราบกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต โอบกอดสายลมที่พัดมาจากสุดขอบฟ้า ริบบิ้นที่ข้อมือพลิ้วไหวอย่างเป็นอิสระทั้งที่ไร้ลมพัด กลิ่นอายความเท่สง่างามแผ่ซ่านไปทั่วทั้งเวที