ตอนที่ 166 จงเข่า! จงเข่า!

มีจดหมายส่งมาจากการประกวดเรียงความระดับประเทศถ้วยเยาวชน ในเนื้อความจดหมายนั้น คณะกรรมการจัดการประกวดได้แจ้งแก่เฮ่ออวิ๋นอย่างชัดเจนว่า น่าเสียดายที่เขาได้รับเพียงรางวัลชมเชยเท่านั้น โดยของรางวัลและเกียรติบัตรจะจัดส่งตามมาในภายหลัง

รางวัลชมเชย! นี่มันก็แค่รางวัลปลอบใจสำหรับคนที่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศแต่ไม่ได้รางวัลหรอกไม่ใช่หรือไง! เดิมทีเฮ่ออวิ๋นคิดว่าในเมื่อตนเองสามารถคว้ารางวัลจากการประกวดเรียงความระดับมณฑลมาได้ ในการประกวดระดับประเทศก็น่าจะมีความหวังไม่น้อย ทว่านึกไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายแล้ว แม้กระทั่งรางวัลชมเชยอันดับสามเขาก็ยังคว้ามาไม่ได้ด้วยซ้ำ

ในวินาทีนี้ เฮ่ออวิ๋นรู้สึกผิดหวังในใจอย่างถึงที่สุด และเริ่มเกิดความคลางแคลงใจในฝีไม้ลายมือด้านการขีดเขียนของตนเองขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองอ่านนิยายออนไลน์มามากมายขนาดนั้น ความสามารถในการเขียนก็น่าจะพอไปวัดไปวาได้ ทว่าพอจรดปากกาลงมือเขียนเข้าจริง เขากลับหมดมุกเอาดื้อ ๆ หรือต่อให้เค้นเขียนออกมาได้สักย่อหน้า พออ่านดูแล้วก็ยังแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวาอยู่ดี จนกระทั่งตอนที่เขาคว้ารางวัลจากการประกวดระดับมณฑลมาได้นั่นแหละ ความมั่นใจถึงได้หวนกลับมา ทว่าบัดนี้ เขากลับสูญเสียความมั่นใจในการประพันธ์ไปอีกคำรบหนึ่งแล้ว