บทที่ 1041 ปีละครั้ง

หลี่เสี่ยวเจียงหยุดมือ สบตากับหลี่เสี่ยวจู๋ที่กำลังแหงนหน้ามองอยู่

"เรียกพวกเราลงไปทำไมฮะ? ลูกอยากเก็บเองเหรอ? แล้วลูกจะเอื้อมถึงหรือไง?"

"หร่อย~ ของหนู~ ของหนูหมดเยย~"

หลี่เสี่ยวจู๋เอามือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ประกาศกร้าวอย่างวางอำนาจ

"ถึงจะเป็นของลูกหมด แต่ลูกก็เอื้อมไม่ถึงอยู่ดีนั่นแหละ"