บทที่ 1056 รู้อย่างนี้...

โหวซานจ้องหน้าหลี่เซี่ยงตงเขม็ง "พี่ตง พี่กะจะมาดูเรื่องขำขันของผมใช่ไหมล่ะ?"

หลี่เซี่ยงตงโดนจับความในใจได้ ก็รีบปฏิเสธทันควัน "พูดอะไรแบบนั้น! ฉันมาถามด้วยความเป็นห่วงต่างหาก!" "พี่คิดว่าผมจะเชื่อไหมล่ะ?"

"ฉันไม่สนหรอกว่านายจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ตกลงจะเล่าไหม? ถ้าไม่เล่าฉันกลับล่ะนะ" "เล่าครับ เล่า! แต่พี่ตงช่วยหยุดขำก่อนได้ไหมครับ? การที่ผมโดนเมียดุมันน่าตลกขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฉันขำเหรอ? โอเคๆ ฉันไม่ขำแล้วก็ได้ เล่ามาสิ" "เราเดินไปคุยกันตรงนู้นเถอะครับ"

โหวซานกระซิบกระซาบพลางหันซ้ายหันขวาระแวงหลัง กลัวว่าขงต้าหนีจะโผล่มาเงียบๆ เขาดึงแขนหลี่เซี่ยงตงให้เดินห่างจากประตูบ้านไปทางขวาสักห้าหกเมตร ก่อนจะเปิดปากเล่าด้วยสีหน้าสำนึกผิดสุดๆ "พี่ตง ผมไม่น่าเลย รู้อย่างนี้ผมเชื่อฟังพี่ตั้งแต่แรกก็ดี"