บทที่ 1067 โยนทิ้ง

ปักกิ่งในเดือนธันวาคม ภายใต้อิทธิพลของมวลอากาศเย็นจากไซบีเรียที่พัดกระหน่ำ ตามตรอกซอกซอยมีเพียงเด็กๆ ที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายหนาเตอะเท่านั้นที่ไม่หวั่นเกรงต่อลมหนาวที่พัดบาดกระดูก ยังคงวิ่งไล่หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

วันนี้ท้องฟ้าขมุกขมัว เมฆหนาทึบเป็นสัญญาณเตือนว่าพายุหิมะลูกใหญ่กำลังจะมาเยือน

ฤดูหนาวในปักกิ่งมักจะเงียบเหงากว่าฤดูกาลอื่นๆ แต่มีอยู่สถานที่หนึ่งที่แตกต่างออกไป นั่นคือสถานีรถไฟปักกิ่ง ศูนย์กลางการขนส่งทางรางของประเทศ ที่นี่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและเสียงจอแจอึกทึก

ณ เวลานี้ ห่างออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณยี่สิบกิโลเมตร ขบวนรถไฟจากดินแดนแห่งเมฆหลากสีทางตอนใต้กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่สถานีปักกิ่ง

ในห้องพักพนักงานตู้หนึ่งของขบวนรถไฟนี้ ชายหนุ่มในชุดพนักงานรถไฟสามคนกำลังนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะกินข้าวตัวเล็ก แทะเมล็ดแตงโมไปคุยเล่นหัวเราะกันไปอย่างสนุกสนาน