บทที่ 1069 ความกลัดกลุ้มอันแสนสุข

"เจ้าสาม หิมะตกหนักขนาดนี้ พวกแกยังจะดันทุรังเชือดแกะตอนนี้อีกเหรอ?" แม่หลี่มองหลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้าน ในใจก็นึกว่ามิน่าล่ะสองคนนี้ถึงคบกันยืดมาตั้งแต่เด็กจนโต

คนนึงบอกจะเชือด อีกคนก็กลับบ้านไปหิ้วมีดมาสมทบทันที ไม่แหกตาดูเลยว่าตอนนี้หิมะข้างนอกมันตกหนักขนาดไหน "แม่ครับ แม่พูดถูกแล้วครับ ก็เพราะไม่มีเวลานี่แหละครับ แม่ดูหิมะข้างนอกสิครับ ไม่รู้ว่าจะหยุดตกเมื่อไหร่ ขืนตกหนักแบบนี้ พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องกวาดหิมะกันหูดับตับไหม้เลยเหรอครับ?"

เห็นแม่หลี่พยักหน้ารับ หลี่เซี่ยงตงก็ชูนิ้วนับแจกแจงต่อ "บ้านเดิม บ้านผม แล้วก็บ้านลานกว้างสามชั้นที่ผมเพิ่งซื้อมา รวมกับบ้านลานกว้างแถวถนนเฉียนเหมินที่พี่ใหญ่กับพี่รองซื้อไว้อีก พรุ่งนี้บ้านเราคงต้องเกณฑ์คนทั้งบ้านมาช่วยกันกวาดหิมะทั้งวันแน่ๆ ครับ"

เมื่อกี้แม่หลี่ยังไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลย แกยังไม่ค่อยชินกับการที่ครอบครัวมีบ้านตั้งสี่หลัง พอได้ยินหลี่เซี่ยงตงแจกแจง พร้อมกับมองนิ้วทั้งสี่ที่เขาชูขึ้นมา หญิงชราวัยห้าสิบกว่าอย่างแกก็เพิ่งจะได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เรียกว่า 'ความกลัดกลุ้มอันแสนสุข' ก็คราวนี้แหละ

หลี่เซี่ยงตงสังเกตเห็นสีหน้าของแม่หลี่ ก็อดหัวเราะไม่ได้ "แม่ครับ แค่คิดก็ปวดหัวแล้วใช่ไหมล่ะครับ? นี่ยังไม่รวมบ้านลุงซุนอีกนะ แกอยู่ตัวคนเดียว กวาดหิมะบ้านลานกว้างสองชั้นไม่ไหวหรอกครับ พวกเราก็ต้องไปช่วยแกด้วย" แม่หลี่ยกมือขึ้นคลึงขมับ "นั่นน่ะสิ พอหิมะหยุด บ้านเราก็ต้องไปช่วยเพื่อนบ้านกวาดหิมะในตรอกอีก แล้วพ่อแกกับพี่ๆ ก็ต้องไปทำงานที่หน่วยงานด้วย"