บทที่ 1081 โฮ่งโฮ่งโฮ่ง

"ตงจื่อ โหวซานเพิ่งจะนินทานายลับหลังอยู่นะ"

"เขาพูดอะไรถึงฉันล่ะ?"

พอได้ยินหลี่เซี่ยงตงเอ่ยถาม อาเจ๋อที่กำลังเข็นรถสามล้อเข้ามาในลานบ้านก็หัวเราะร่วน "เขาบอกว่าบ้านลานกว้างของนายหลังนี้ก็ไม่มีคนอยู่ ปล่อยให้หิมะกองทิ้งไว้ในลานบ้านค่อยๆ ละลายไปเองก็ได้ การที่ต้องมาเสียเวลาขนออกไปทิ้งข้างนอกมันก็เหมือนถอดกางเกงผายลมนั่นแหละ"

โหวซานที่เดินตามหลังเข้ามาติดๆ เอาศอกกระทุ้งอาเจ๋อไปทีนึง แล้วหัวเราะแหะๆ "พี่ตง ผมก็แค่พูดเล่นไปงั้นแหละครับ"

หลี่เซี่ยงตงกลอกตาใส่เขา "ถึงจะไม่มีคนอยู่ก็เถอะ เราไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ปล่อยให้หิมะค่อยๆ ละลายในลานบ้านแล้วมันจะส่งผลเสียต่อตัวบ้านหรือเปล่าหรอกนะ แค่ปู่ฉันต้องแวะมาที่นี่ทุกวัน แกต้องคอยเดินตรวจดูทุกห้องว่ามีหนูหรือมีอะไรหรือเปล่า แล้วก็ต้องคอยเก็บกวาดลานบ้านอีก"