บทที่ 1090 อันไหน อันนั้นไง

“รอฉันด้วยสิคะ” โจวอวี้ฉินไม่ยอมตามไปลานสเกตน้ำแข็ง เธอตั้งใจจะฉวยโอกาสตอนที่พวกหลี่เซี่ยงตงไปเที่ยว แวะไปทำความสะอาดบ้านลานกว้างสามชั้นของตัวเองเสียหน่อย เพียงแต่เธอมาที่นี่นับครั้งได้ ยิ่งบ้านลุงซุนนี่วันนี้เพิ่งจะเคยมาเป็นครั้งแรก เธอเลยกลัวว่าจะหลงทางอยู่ในตรอก ก็เลยวิ่งตามออกมาจากห้อง หวังจะให้หลี่เซี่ยงตงแวะไปส่งเธอที่บ้านก่อน

“เดี๋ยวผมปั่นจักรยานไปส่งคุณเองฮะ” หลี่เซี่ยงตงจัดการให้หลี่เสี่ยวไห่กับหลี่เสี่ยวโปตามโหวซานและอาเจ๋อล่วงหน้าไปก่อน ส่วนตัวเขาก็จูงจักรยานให้โจวอวี้ฉินที่อุ้มหลี่เสี่ยวจู๋อยู่นั่งซ้อนท้าย

“อย่าฝืนทำจนเหนื่อยเกินไปล่ะฮะ เก็บกวาดคร่าวๆ ก็พอ เฟอร์นิเจอร์เก่าพวกนั้นจำไว้นะฮะว่าห้ามใช้ผ้าเปียกเช็ดเด็ดขาด”

“ได้ค่ะ ฉันรู้แล้ว พวกคุณสองคนพ่อลูกไปเที่ยวกันให้สนุกเถอะ” โจวอวี้ฉินไขกุญแจที่คล้องประตูบ้านออก เดินลงบันไดไปยกจักรยานข้ามธรณีประตู ภายใต้สายตาของสองพ่อลูกหลี่เซี่ยงตงกับหลี่เสี่ยวจู๋ เธอก้าวเข้าไปในลานบ้านแล้วปิดประตู ปู่หลี่ไม่ได้ตามมาด้วย ส่วนใหญ่แกจะมาช่วงเช้าเพื่อดูว่าดอกไม้มีปัญหาอะไรไหม ต้องรดน้ำหรือเปล่า ตอนนี้แกกำลังดวลหมากรุกอยู่ที่บ้านลุงซุนนู่น

“ลูกปวดฉี่ไหมฮะ?”