บทที่ 1137 มีให้ทุกคน

โจวอวี้ฉินหัวเราะแห้งๆ สองเสียง "คุณทายสิคะว่าฉันเชื่อหรือเปล่า"

"ผมทายว่าคุณเชื่อฮะ"

หลี่เซี่ยงตงพูดจบ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเงียบๆ ชัดเจนว่าเป็นยุคแปดศูนย์อันแสนบริสุทธิ์แท้ๆ ทำไมคนรอบตัวเขาถึงกลายเป็นแบบนี้กันไปหมด

เขาทนสายตาจ้องจับผิดของโจวอวี้ฉินไม่ค่อยไหว จึงหันหลังเดินไปทางห้องครัว

จนกระทั่งได้เห็นไก่ถอนขนทำความสะอาดแล้วบนเขียง อารมณ์ของหลี่เซี่ยงตงถึงได้ดีขึ้นมามาก