บทที่ 1156 หนูจะเอาปืนไม้ค่า

เห็นหลี่เสี่ยวโปเหม่อลอย เอาแต่จ้องมองตัวเองตาค้าง หลี่เสี่ยวเทาก็ยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเขา

"เสี่ยวโป นายเป็นอะไรไป"

"ผมไม่เป็นไรครับ"

หลี่เสี่ยวโปได้สติกลับมาแล้วส่ายหน้า

ตัดหนทางรวยของตัวเองทิ้งไปกับมือ ตอนนี้เขาเลยรู้สึกเสียใจสุดๆ จู่ๆ ก็พานหมดความสนใจในทุกสิ่งทุกอย่างไปเสียดื้อๆ