บทที่ 1192 เล่นด้วยกัน

"เบาหน่อยฮะ"

"เบาแล้วดินตามตัวลูกจะปัดออกหมดเหรอฮะ? นี่มันปัดผ่านเสื้อนวมนะลูกไม่เจ็บหรอกฮะ อย่าอ้าปากนะฮะ ระวังดินจะปลิวเข้าปาก"

หลี่เซี่ยงตงกดตัวหลี่เสี่ยวจู๋ที่คิดจะหนีไว้ เขาหรี่ตาลงพลางตั้งหน้าตั้งตาปัดเศษดินออกจากเสื้อผ้าของเธอต่อไป

หลังจากสะบัดหมวกหัวเสือจนสะอาด หลี่เซี่ยงตงก็มองไปที่รองเท้าหัวเสือที่มอมแมมคู่นั้นของเธอ แล้วหันไปมองพวกเด็กๆ ที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ที่หน้าประตูห้อง

"พวกหลานคนไหนช่วยไปยกเก้าอี้ตัวเล็กในห้องออกมาให้หน่อยได้ไหมฮะ"