บทที่ 1208 กาแฟ

เสียงตะโกนของหลี่เสี่ยวไห่ดังไม่เบาเลยฮะ ปู่หลี่และคนอื่นๆ อีกสามคนที่นั่งคุยกันอยู่ต่างหันขวับมามองพร้อมกัน

ทว่ามันสายไปเสียแล้ว พวกเขาไม่ทันได้เห็นหลี่เสี่ยวจู๋ที่เปรี้ยวจนกระโดดตัวลอยอยู่กับที่ เห็นเพียงแม่หนูอ้วนที่มีน้ำลายไหลพรากออกมาจากมุมปากไม่หยุด

"บอกให้ค่อยๆ กัดคำเล็กๆ ลูกก็ไม่เชื่อฟังฮะ"

หลี่เซี่ยงตงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำลายที่มุมปากให้หลี่เสี่ยวจู๋ แล้วเช็ดรอยที่หยดลงบนเสื้อผ้าออกให้ด้วย

หลี่เสี่ยวจู๋รู้สึกเสียขวัญมาก พอเริ่มตั้งตัวได้เธอก็ยกมือชี้ไปที่หลี่เสี่ยวโปทันที