บทที่ 122 กับข้าวมีแต่ผัก

โจวอวี้ฉินอุ้มลูกสาวออกมาจากลานบ้าน เห็นสองอาหลานนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่ธรณีประตู ก็หัวเราะ “กินข้าวได้แล้วค่ะ แม่เรียกแล้ว” หลี่เซี่ยงตงดึงหลี่เสี่ยวเทาที่ยังงอนตุ๊บป่องให้ลุกขึ้น “ไป กินข้าวกัน”

หลี่เสี่ยวจู้จ้องหน้าหลี่เสี่ยวเทาแล้วตะโกน “พี่จาย...” (พี่ชาย) “เอ้อ~” พอได้ยินน้องสาวเรียก หลี่เสี่ยวเทาก็ยิ้มร่าทันที แต่แล้วหลี่เสี่ยวจู้ก็โบกมือ “ตี... พี่...” หลี่เสี่ยวเทาหน้าบึ้ง “เธอก็อยากตีฉันด้วยเหรอ เชอะ อย่าคิดว่าฉันไม่ได้ยินนะ เมื่อกี้ตอนฉันโดนตี เธอหัวเราะดังที่สุดเลย แถมยังตบมือเชียร์ด้วย”

“ตี... พี่...”

“ฉันไม่เล่นกับเธอแล้ว”

หลี่เสี่ยวเทาวิ่งเข้าบ้าน วางระเบิดมือบนโต๊ะอาหาร “ผมไม่ได้โยนไปที่ตรอกนะ ทุกคนใส่ร้ายผม”