บทที่ 1290 ตาลุกวาว

พอความตื่นเต้นของหวังจื้อฮุ่ยผ่านพ้นไป เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเพิ่งพูดว่าจะยกเหรียญซินหมั่งโย่วเฉวียนยี่สิบเหรียญนี้ให้หลี่เซี่ยงตง คราวนี้เลยเกิดอาการกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

หากเหรียญนี้มีค่าแค่สิบหยวนแปดหยวน ยกให้ก็คือยกให้

แต่นี่มันอย่างน้อยเก้าสิบหยวนเชียวนะ!

เขาเป็นเพียงพนักงานฝึกหัดที่เพิ่งจบมัธยมปลายและเพิ่งเข้าทำงานในระบบรถไฟ เงินเดือนตอนนี้แค่เดือนละ 18 หยวน เงินเก้าสิบหยวนคือยอดรวมเงินเดือนของเขาถึงห้าเดือนเต็มๆ

"พี่ตงฮะ คือว่าเรื่องนั้น... เอาเป็นว่าผมยกอย่างอื่นให้แทนได้ไหมฮะ? ที่บ้านผมยังมีเหรียญทองแดงอีกหลายเหรียญเลย แหะๆๆ พี่วางใจได้นะฮะพี่ตง พอกลับถึงเมืองหลวงผมจะรีบไปขายที่วัดเป้ากั๋วซื่อทันที ได้เงินมาแล้วผมจะเลี้ยงหม้อไฟเนื้อแกะพี่กับอาซุนเองฮะ"