บทที่ 1311 ไม่เจ็บแล้ว

ปกติแล้วหลี่เสี่ยวจู๋ชอบนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ และใช้สองมือประคองชามเวลาทานข้าว ท่าทางแบบนี้ย่อมต้องพึ่งพามือซ้ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ฮะ

ทว่าขนาดโดนตีจนร้องไห้จ๋าขนาดนี้ เจ้าหนูยังไม่ลืมเรื่องของกิน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขอบตาแดงก่ำ ยืนทำหน้าละห้อยอย่างน่าสงสารอยู่ตรงหน้า ปู่หลี่และย่าหลี่คงเกือบจะหลุดขำออกมาดังๆ แล้วล่ะฮะ

“ย่าทวดดูแล้วฮะ แม่หลานตีไม่แรงเท่าไหร่หรอก ไม่กระทบมื้อเย็นของหลานแน่นอนฮะ”

พอได้ยินย่าหลี่บอกว่าไม่แรง หลี่เสี่ยวจู๋ก็ทำท่าไม่ยอมความทันทีฮะ

“แรงค่า แรงม้ากมากเลยค่า ตอนแม่ตีหนูนะค่า แม่ยังลงกลอนประตูไม่ให้หนูวิ่งหนีด้วยค่า”