บทที่ 1322 ของดีคู่หนึ่ง

เมื่องานเสร็จสิ้นพร้อมกับเหงื่อที่โซมกาย หลี่เซี่ยงตงและหวังจื้อฮุ่ยก็กลับมายังตู้พักผ่อน ทั้งคู่นั่งลงบนที่นอน พลางปลดกระดุมเสื้อ สะบัดเสื้อคลายความร้อนขณะดื่มน้ำ

งานในสายงานของพวกเขาค่อนข้างมีอิสระมากกว่าพนักงานต้อนรับบนรถไฟก็จริง แต่เวลาทำงานนั้นเหนื่อยสายตัวแทบขาด กาน้ำเหล็กที่เติมน้ำจนเต็มหนักถึงยี่สิบสามสิบชั่ง

ประเด็นสำคัญคือสิ่งที่หิ้วคือน้ำร้อน หากเปลี่ยนเป็นช่วงเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเริ่มเย็นก็คงจะดีขึ้นบ้าง ทว่าในหน้าร้อนที่แดดแผดเผาเช่นนี้ การต้องมาทำงานประเภทนี้ถือเป็นความลำบากอย่างยิ่ง

"พี่ตงครับ ชานชาลาขานชื่อแล้วครับ"

"ไปฮะ"