บทที่ 134 นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?

หลี่เซี่ยงตงไม่ได้ให้น้าเจิ้งขับรถลาไปส่ง เพราะระยะทางใกล้มาก พวกเขาจึงเดินกลับถือเป็นการยืดเส้นยืดสายไปในตัว ระหว่างทางกลับ อาเจ๋อเอ่ยปากถาม “ตงจื่อ เมื่อกี้ที่นายถามน้าเจิ้งเรื่องพวกนั้น นายมีความคิดอะไรหรือเปล่า?”

หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “ตอนแรกก็ไม่มีหรอก แค่เห็นบ้านอิฐหลังใหญ่โผล่มากลางหมู่บ้านเลยสงสัย แต่พอฟังแกเล่าแล้วก็เริ่มมีความคิดขึ้นมาบ้าง” อาเจ๋อถามต่อ “นายหมายถึงพวกเหรียญเงินเหรอ?”

หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่เหรียญเงินหรอก ต้องมีอย่างอื่นอีกแน่ น้าเจิ้งบอกว่าตอนแบ่งสมบัติเจ้าที่ดิน พวกถ้วยชามรามไหถูกทุบทิ้งไปเยอะ แต่ฉันเชื่อว่าต้องมีของดีหลงเหลืออยู่ไม่น้อย”

“ตอนนี้ทุนเรายังไม่หนา เดี๋ยวรอรอบสุดท้ายที่มารับซื้อจิ้งหรีด เราค่อยแวะกวาดของที่หมู่บ้านน้าเจิ้งกัน”

“ได้ นายจัดการเลย” อาเจ๋อพยักหน้าเห็นด้วย แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ “นอกจากเหรียญเงินแล้ว ของพวกนั้นนายก็ดูเป็นด้วยเหรอ?”