บทที่ 1425 ใช้สมอง

“ทานอิ่มหรือยังฮะ?” พอได้ยินโจวอวี้ฉินถาม หลี่เสี่ยวจู๋ที่วางชามลงพอดีก็พยักหน้ายิ้มร่า “อิ่มแล้วค่า”

“อิ่มแล้วก็เล่ามาซิฮะ ว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่นี่มันเรื่องอะไรกัน?” โจวอวี้ฉินยังไม่ลืมเรื่องนี้ แต่หลี่เสี่ยวจู๋ลืมไปสนิทใจแล้ว พอโดนทักขึ้นมาอีกรอบ เธอก็หัวเราะไม่ออก รีบสไลด์ตัวลงจากเก้าอี้แล้วสับเท้าวิ่งปรู๊ด “รอหนูทานโต๊ะจีนเสร็จแล้วค่อยว่ากันนะค่า!”

หนีไปได้คนหนึ่ง ยังเหลืออีกคน โจวอวี้ฉินจ้องไปที่หลี่เสี่ยวไห่ “ลูกรู้เรื่องไหมฮะ?”

“พ่อทราบค่า” หลี่เสี่ยวไห่ไม่อยากให้น้องสาวโดนหวดแล้วมาลงความแค้นไว้ที่เขา เลยโยนภาระให้หลี่เซี่ยงตงทันที

“ตอนแปรงฟันทำเสื้อผ้าสกปรกน่ะฮะ น้องเขากลัวแม่จะดุเลยไม่กล้าบอกแม่” หลี่เซี่ยงตงไม่ได้ช่วยปิดบัง มีอะไรก็พูดไปตามตรง ถ้าเป็นตอนที่หลี่เสี่ยวจู๋กำลังซน หรือมาปรากฏตัวต่อหน้าโจวอวี้ฉินในสภาพเปียกมอมแมมก็คงโดนหวดไปแล้ว แต่นี่เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่างมากก็แค่โดนบ่นสั่งสอนสักชุด