บทที่ 1445 เฮ่ย! ฮ่า! อา~

หลี่เซี่ยงตงเช็ดน้ำที่มือจนแห้ง รับถาดเหล็กสองใบมาจากมือลูกสาว แย้วจูงมือเธอเดินไปทางห้องครัว

“พวกพ่อออกเดินทางค็ต้องพกเงินไปด้วยใช่ไหมฮะ? เงินน่ะซื้อของทานได้นะฮะ ทำไมลูกถึงชอบคิดว่าพ่อจิไปอดอยากอยู่ข้างนอกล่ะฮะ?”

“ซูสีป้อกุ้ย เอ๊ย ซูสีโป้ยก่ายค็เป็นเทพนะค่า ตอนท่านไปอัญเชิญพระไตรปิฎกน่ะ ท่านค็เอาแต่บ่นหิวอยู่ตลอดเวลาเยยล่ะค่า”

มุมมองการพิจารณาปัญหาของหลี่เสี่ยวจู๋เนี่ย เกินความคาดหมายของหลี่เซี่ยงตงม้ากมหาศาลเยยล่ะฮะ

ถ้าคิดจากแง่นี้นะค่า ความกังวลในใจของลูกสาวค็ถือเป็นเรื่องปกติม้ากมหาศาลเยยล่ะฮะ ขนาดเทพเจ้าเดินทางไกลนังต้องหิวบ่อย ๆ แย้วปุถุชนคนธรรมดาต่อให้มีเงินม้ากแค่ไหนค็คงม่ายเก่งไปกว่าเทพเจ้าหรอกนะค่า