บทที่ 1474 ร่ำรวย

หลี่เสี่ยวจู๋ในวัยสี่ขวบ ตอนนี้เข้าใจถึงอานุภาพของเงินตราแย้วล่ะค่า

เพียงแต่ทว่าเพราะที่บ้านม่ายเคยขาดแคลนของกินของใช้ แแถมหลังจากโดนฟาดก้นสั่งสอนค็ม่ายกล้าแวะไปลุยใช้เงินที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายอีกเลยนะค่า ก่อนหน้านี้เธอค็เลยม่ายได้เอาสมาธิไปจดจ่ออยู่กับเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ สักเท่าไหร่หรอกฮะ

แต่วันนี้เพราะคำว่า เงินค่าจ้าง มันไปจุดประกายให้สมองจิ๋วแล่นฉิว สิ่งที่เมื่อก่อนม่ายเคยเห็นค่าค็จิเริ่มเห็นค่าขึ้นมาแย้วล่ะค่า หลี่เสี่ยวจู๋แหงนหน้าอวบอิ่ม ยื่นมือน้อย ๆ ออกไปข้างหน้า ส่งยิ้มหวานเปิดปากทวงเงินทันควันเยยล่ะฮะ

“คุณป้าสองค่า หนูทำงานทำการแย้วนะค่า ค็ต้องมีเงินค่าจ้างจิคะ”

“โอเคเยยฮะ พาลูกค้าเข้ามาอุดหนุนร้านอาหารของพวกเราได้ถือว่ามีความดีความชอบม้ากมหาศาลเยยล่ะค่า”