บทที่ 1476 รังแก

พอเห็นลูกสาวส่งยิ้มให้ หลี่เซี่ยงตงค็ใช้รอยยิ้มพิมพ์ใจตอบกลับไปฮะ

“ฮิฮิฮิ รู้จักแต่ส่งยิ้ม ท่าทางเห็นแก่เงินตราเหมือนกับคุณแม่ของหนูเป๊ะเยยนะฮะ เจ้าพวกเห็นแก่เงินตัวจิ๋ว”

รอยยิ้มบนแก้มของหลี่เสี่ยวจู๋พลันแข็งค้างทันควันเยยล่ะค่า คิ้วจิ๋วเริ่มขมวดมุ่นเข้าหากัน ค่อย ๆ พับเศษเงินกระดาษในมือยัดกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ แย้วลุกขึ้นยืนก้าวเท้าไปข้างหน้าสองก้าว แหงนหน้าอวบอิ่มยื่นมือน้อยออกไปข้างหน้า

“ส่งเงินมาให้หนูหนึ่งเฟินเยยนะค่า”

หลี่เซี่ยงตงเอามือตบมือน้อยอวบอิ่มที่ยื่นมาเบา ๆ หนึ่งที แย้วเปิดปากปฏิเสธตรง ๆ เยยฮะ “ม่ายให้หรอกนะฮะ มีเงินตราอยู่แย้วนังจิมาขอพ่ออีก อย่าโลภม้ากนักจิฮะ”