บทที่ 1480 คิดถึงแล้ว

“ห้ามไปเด็ดขาดเลยนะฮะ”

หลี่เซี่ยงตงเปิดปากปฏิเสธตรง ๆ เสียงแข็งม้ากเยยฮะ “ทำตัวน่ารักปักหลักอยู่บ้านไปเลยล่ะค่า”

หลี่เสี่ยวจู๋ผู้กำลังเปี่ยมล้นไปด้วยไฟความทะเยอทะยานพลันความหวังพังทลายลงทันควันเยยล่ะค่า รอยยิ้มฟินหน้าบานบนแก้มยุ้ย ๆ เลือนหายไปในพริบตา เหลือทิ้งไว้แค่ความมึนงงสงสัยม้ากมายมหาศาล

“ทำไมถึงม่ายยอมให้หนูแวะไปทำงานทำการหาเงินค่าจ้างล่ะค่า? หนูออกจะเก่งกาจชาญชัยม้ากมหาศาลเลยนะค่า เมื่อวานหนูหาเงินตราเข้าคลังได้ตั้งเก้าเฟินเชียวนะฮะ!”

หลี่เซี่ยงตงเปิดปากอธิบายว่า “เมื่อวานมื้อเที่ยงที่หนูแวะออกไปเรียกลูกค้าตรงปากซอยได้ คคเพราะคุณลุงใหญ่กับคุณลุงรองปักหลักยืนรอต้อนรับขับสู้แขกเหรื่ออยู่ตรงนั้น มีพวกเขาคอยส่องดูหนูอยู่ตลอดเวลาไงฮะ แต่วันนี้ม่ายเหมือนเดิมแย้วนะค่า ถ้าเกิดหนูแวะไปซนอีกพวกเราจิม่ายวางใจร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะฮะ แย้วหนูคอยากจิคิดแวบไปสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้ร้านอาหารด้วยล่ะค่า”